บทที่ 57 เยี่ยมเพื่อนบ้านที่บาดเจ็บ
ณ โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง…
โจวอี้ออกมาจากห้องผ่าตัดตอนบ่ายสอง หลังจากทักทายทั้งสามครอบครัวแล้วเขาก็มาถึงที่จอดรถ
“คุณทำงานเสร็จแล้วเหรอ?” หวงไห่เทาโยนบุหรี่ให้โจวอี้
“ผมนึกว่าคุณกลับไปนานแล้วซะอีก ไม่นึกว่ายังอยู่รอจนผมทำงานเสร็จ!” โจวอี้ยิ้มพลางจุดบุหรี่
“ผมเพิ่งได้รับโทรศัพท์ จางเหล่ยทำงานได้ดีมาก เขากำจัดศพเอง และผู้บาดเจ็บก็ถูกส่งไปยังโรงพยาบาลใหญ่ด้วย” หวงไห่เทาตอบก่อนจะมองโจวอี้ด้วยสายตาแปลก ๆ
“คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่?” โจวอี้ถามอย่างใจเย็น
“ผมมีสองคำถามอยากจะถามคุณ”
“ถามมา!”
“ลูกน้องสิบคนของจางเหล่ยต่อสู้อย่างกล้าหาญและโหดเหี้ยม สองคนในนั้นเป็นถึงนักสู้เหรียญทอง และเท่าที่ผมรู้ คนที่คุณฆ่ามีปืนอยู่กับตัวด้วย แต่คุณมีเพียงมือเปล่า คุณจัดการเขาได้ยังไง?”
“เพราะผมแข็งแกร่ง ผมเจ๋งไง!” โจวอี้ยิ้ม
“เอาล่ะ ผมจะพูดถึงคำถามที่สอง” หวงไห่เทาพ่นควันแล้วโยนก้นบุหรี่ลงบนพื้นและใช้เท้าขยี้ “ตามข้อมูลที่ผมได้รับ คุณไปที่บาร์ซินเทียนเพื่อช่วยเพื่อนบ้านทั้งสามของคุณ ทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ แต่คุณกลับไปที่นั่นคนเดียว และยังฆ่าคนด้วย มันคุ้มไหม?”
“สามคนนี้เป็นเพื่อนที่ดีของผม” โจวอี้ยิ้มและกล่าวเสริมว่า “แม้ว่าจะรู้จักกันเพียงไม่กี่วันก็ตาม…”
“แค่เป็นเพื่อนกันน่ะเหรอ?” ดวงตาของหวงไห่เทาฉายแววฉงนมากขึ้น
“คุณลองคิดตามนะ ถ้าคุณถูกรังแก ผมก็จะไปช่วยค
