บทที่ 56 ลืมมันไปซะ!
“อย่า…! ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย! ฉันไม่กล้าที่จะยั่วยุนายอีกแล้ว! และฉันจะออกจากจินหลิงทันที! จะไม่ก้าวเข้ามาที่นี่อีก!!!”
จางเหล่ยตัวสั่นและอ้อนวอนขอความเมตตา “เชื่อฉันสิ!! ฉันไม่กล้าคิดแม้แต่จะแก้แค้นหรอกเพราะฉันไม่อยากตาย!!”
“จริงเหรอ?”
โจวอี้ถามอย่างเย้ยหยัน แต่แทนที่จะยิงเข็มเงิน เขากลับเดินไปหาชายคนหนึ่งที่หมอบอยู่บนพื้น ก่อนจะเหยียบหัวของอีกฝ่ายไว้แล้วถามว่า “คุณเป็นคนของเขารึเปล่า? บอกมาหน่อยซิ เขาเคยกลัวความตายแบบนี้มาก่อนไหม?”
“ฉันไม่กลัวแกหรอกโว้ย! ถ้ากล้าก็เข้ามาสิ!” ชายคนนั้นยังดิ้นรนและคำรามอย่างโกรธจัด
“ดูเหมือนว่าคุณกำลังบังคับให้ผมฆ่าคุณ เอาล่ะ ถ้าไม่จัดการต้นตอของปัญหา มันก็คงจะไม่จบสิ้นง่าย ๆ!”
“จู่ซือ แกหุบปากไปเลย! เขาทั้งทรงพลังและชั่วร้ายมาก แกกล้าดียังไงจะไปแก้แค้นเขา? จะยั่วยุเขาไปถึงไหน?! เอ็งอยากให้พวกเราตายกันให้หมดหรือไง?!!”
จางเหล่ยคำรามใส่ลูกน้องอย่างโกรธเคืองเพราะความโง่เง่าและไม่ประมาณตัวของอีกฝ่าย
กล้า?
จู่ซือที่ถูกโจวอี้เหยียบย่ำนั้นถึงกับนิ่งเงียบ
เขารู้ว่าตัวเองไม่กล้า
ชายหนุ่มคนนี้ไม่เพียงแต่มีพลังมหาศาลเท่านั้น แต่ยังดูลึกลับอีกด้วย อีกฝ่ายไม่เคยแม้แต่จะขมวดคิ้วตอนที่กำลังทุบตีทำร้ายผู้อื่น
ปรมาจารย์ที่โหดเหี้ยมและน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ซ่อนตัวจากเขาให้ไกลที่สุดดีกว่า!
จางเหล่ยพูดอย่างเร่งรีบ ท่าทีดูสุภาพขึ้นทันใด “คุณโจว…คุณ
