บทที่ 55 ประนีประนอมเมื่อใกล้พบกับความตาย
แววตาที่เย็นชาของโจวอี้เป็นประกายลุกวาว
เขาโยนก้นบุหรี่ลงบนพื้น เหยียบมันด้วยนิ้วเท้า จากนั้นก็ยืนขึ้น โยนเก้าอี้ออกไปข้าง ๆ มองตรงไปที่เจี่ยงจื่อหาวและกล่าวว่า “คนที่สั่งให้ผมคุกเข่าลง ถ้าหากไม่ตายก็คงพิการไปแล้ว และผมไม่คิดว่าหลังจากที่ผมออกจากภูเขามาอยู่ในเมืองแล้วจะมีคนขอให้ผมคุกเข่าลง…อีกครั้ง!”
“ภูเขา? แกมาจากภูเขาเหรอ?! ฮ่าฮ่า…!!” เจี่ยงจื่อหาวหัวเราะเสียงดัง และสายตาของเขาเต็มไปด้วยการเหยียดหยามอย่างชัดเจน
“เขาเป็นแค่หมอ อย่าไปเสียเวลากับเขา หักขาเขาซะ!” จางเหล่ยโบกมือและหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาอีกครั้ง
ทันใดนั้น เหล่ากุ๊ยท่าทางโหดเหี้ยมสองคนก็รีบพุ่งไปหาโจวอี้
“ผมรู้อยู่แล้วว่ามันไม่ง่าย…” โจวอี้ส่ายหัว
เขาหลบแท่งเหล็กที่ชายสองคนทุบลงมาอย่างง่ายดาย และหมัดของเขาก็เร็วราวกับสายฟ้า มันพุ่งกระทบหน้าอกของชายสองคนนั้นทันที จนพวกเขากระเด็นออกไปสามสี่เมตร ชายหนุ่มทุบพวกเขาลงกับพื้นอย่างแรง
“เดี๋ยวก่อน!” โจวอี้หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาแล้วพูดว่า “ผมจะโทรหาใครสักคนมาทำความสะอาดให้ ตกลงไหม?”
เขาถามเหมือนจะขออนุญาต แต่หมายเลขถูกโทรไปแล้ว
“ไอ้เด็กหัวขวด! พวกเราเคลียร์กันได้ ห่วงตัวเองดีกว่าโว้ย!” เจี่ยงจื่อหาวตะโกนด่า “พวกแกยืนบื้อทำเชี่ยอะไร?! ทำไมไม่หักแขนหักขามันล่ะ!”
เหล่าชายร่างกำยำที่มีแท่งเหล็กและมีดในมือได้พุ่งเข้าหาโจวอี้อย่างโกรธจัดทั
