ีก ทั้งหมดนี้แสดงว่าคุณต้องรวยมาก แต่บุหรี่ของคุณกลับราคาไม่กี่หยวน ใช่ไหม? ผมเคยสูบบุหรี่นี้เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว…”
“สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจที่สุดคือคุณเป็นแพทย์แผนจีนตั้งแต่อายุยังน้อย และยังได้ไปทำงานที่โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง”
“ทำไมคุณไม่ไปทำงานล่ะ คุณเอาแต่พูดว่าอยากเป็นพ่อของลูก คุณจะใช้เวลากับการดูแลลูกมากขนาดนั้นเลยเหรอ”
อู๋ฉี่หางอธิบายเสียยาวเหยียด แต่เมื่อเขาเห็นว่าโจวอี้ยังคงยิ้มอยู่ เขาก็ส่ายหัวด้วยรอยยิ้มและพูดต่อ “น้องหวังกับผมคิดว่าคุณเป็นคนที่ยอดเยี่ยม เพราะบางครั้งคุณดูฉลาดมาก แต่บางครั้งคุณก็เป็นเหมือนเด็กที่มีจิตใจบริสุทธิ์ไร้เดียงสา พูดตามตรง ผมไม่เข้าใจคุณเลย…”
โจวอี้หัวเราะออกมาก่อนจะพูดว่า “บางคนบอกว่าผู้ชายก็เหมือนหนังสือ ยิ่งมีสีสันและมหัศจรรย์มากเท่าไหร่ก็ยิ่งน่าจดจำมากขึ้น คนอื่น ๆ อธิบายว่าผู้ชายเป็นภาพวาด มันมีสีสันและสวยงาม ทิวทัศน์เป็นรูปธรรม มีชีวิตชีวา โรแมนติกและสง่างาม ผมถือว่าคนหลาย ๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตก็สามารถเป็นครูของผมได้ ไม่แก่เกินไปที่จะเรียนรู้ และคุณสามารถติดอาวุธให้ตัวเองด้วยความรู้เพื่อทำให้ชีวิตมีสีสัน ใช่ไหม?”
“มันก็สมเหตุสมผล” อู๋ฉี่หางตบฉาดที่ต้นขาตัวเองและหัวเราะ
หวังเจิ้งเหว่ยเองก็พยักหน้า เขาคิดว่าโจวอี้พูดถูกและมองเห็นปัญหาอย่างชัดเจน
โจวอี้จุดบุหรี่แล้วก็หัวเราะ “จริง ๆ แล้ว ที่ผมพูดไปมันไร้สาระ เราควรลองอาหารรสเปรี้
