กลับไปที่ชั้นหนังสืออีกครั้ง
ครู่ต่อมา…
เมื่อโจวอี้มาที่สนามก็เห็นหวังเจิ้งเหว่ยเดินวนไปรอบ ๆ Knight XV
“พี่หวังชอบรถคันนี้ด้วยเหรอ?” โจวอี้ผู้เป็นเจ้าของรถถามขึ้น
“แน่นอน ผมชอบรถหุ้มเกราะที่เป็นเหมือนยักษ์ใหญ่บนถนนแบบนี้ พวกผู้ชายต่างก็ชอบมัน แล้วนี่ใช่รถคุณรึเปล่า?” หวังเจิ้งเหว่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“ใช่”
“เยี่ยม! คุณซื้อรถคันนี้ได้ ดูเหมือนว่าจะร่ำรวยมาก ถ้าคุณมีเวลาอย่าลืมขับรถคันนี้พาผมไปเที่ยวด้วยนะ” หวังเจิ้งเหว่ยยิ้ม
“…”
โจวอี้ถึงกับทำหน้าไม่ถูก ทำไมใคร ๆ ชอบบอกให้เขาขับรถคันนี้พาออกไปเที่ยวเล่น?
ไม่ได้การ เขาต้องรีบไปทำใบขับขี่แล้ว
“น้องโจวกินข้าวหรือยัง พวกเราออกไปดื่มกันไหม?”
“ไม่ต้องไปดื่มข้างนอกหรอก เข้ามาในบ้านผมก่อน!” โจวอี้ยิ้มและเอ่ยชวน
ในไม่ช้าหวังเจิ้งเหว่ยก็ตามโจวอี้ไปที่ห้องหนังสือ และเมื่อเขาเห็นอู๋ฉี่หางอยู่ที่นี่ด้วยก็ถึงกับตกจะลึง
เขาพูดขึ้นมาทันทีว่า “ไม่คิดว่าพี่อู๋จะมาเร็วกว่าผมอีก ดูเหมือนว่ายาต้มอี้เฉินที่น้องโจวให้มาก็มีผลกับพี่อู๋ด้วยสินะ!”
“อะไรคือยาต้มอี้เฉิน?” อู๋ฉี่หางตกตะลึง
“มันเป็นซุปยาต้มที่โจวอี้ให้เรา! คุณไม่ได้ดื่มมันเหรอ?” หวังเจิ้งเหว่ยสงสัย
“ยังเลย”
“ทำไมคุณถึงมาที่นี่ทั้งที่ยังไม่ได้ดื่มล่ะ ผมคิดว่าคุณลองแล้วซะอีก ก็เลยมาฉลองกับน้องโจว มายกยอเขาหน่อยแล้วก็ขอยาต้มเพิ่ม ฮ่า ๆ!” หวังเจิ้งเหว่ยหัวเราะ
“ยาต้มอี้เฉิน…คุณดื่มมันแล้วเหรอ?” อู๋ฉี่หา
