ษา
หลังจากหยิบเข็มเงินออกมาแล้ว โจวอี้ไม่ได้รีบฝังเข็ม เขาวางกล่องไม้ไว้ข้าง ๆ แล้วโคจรพลังปราณเพื่อปิดฝ่ามือของเขา
ชายหนุ่มเริ่มนวดไปตามทางของเส้นลมปราณหยินและตามจุดฝังเข็ม เขาพยายามขับลมปราณหยินที่มีความเย็นควบแน่นในเส้นเลือดหยินออกไป
“อย่าขยับ!”
โจวอี้ตะโกนขึ้นขณะตบหน้าท้องอันแบนราบของซีชิงอิ่ง
ซีชิงอิ่งกำลังนอนราบอยู่บนเตียง
ในขณะที่เธอกำลังประหม่า ก็รู้สึกว่าตัวเองใจกล้ามากขึ้น เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอสวมชุดที่เปิดเผยเรือนร่างมากขนาดนี้ต่อหน้าผู้ชาย
เมื่อได้ยินเสียงของโจวอี้ เธอก็รู้สึกเขินอาย และปลอบตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เขาเป็นหมอ ฉันเป็นคนป่วย เรากำลังรักษาโรค เขาเป็นหมอ ฉันเป็นคนป่วย…”
ในขณะเดียวกัน
เหลียนซานกำลังขมวดคิ้วและมองโจวอี้อย่างไร้ความปรานี เธอไม่เชื่อว่าโจวอี้จะสามารถรักษาโรคประหลาดของซีชิงอิ่งได้ เพราะคุณยายของเธอเคยปรึกษากับซีชิงอิ่งหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีทางที่จะรักษาเธอได้
เหลียนซานจึงไม่เชื่อว่าทักษะทางการแพทย์ของโจวอี้นั้นจะดีกว่าของคุณยาย
ยิ่งไปกว่านั้น เธอพบว่าแม้โจวอี้จะหยิบกล่องไม้ที่บรรจุเข็มเงินออกมา แต่ก็ไม่ได้มีการฝังเข็ม มีเพียงการนวดตามร่างกายเท่านั้น
แพทย์สาวรู้สึกเบื่อหน่ายกับโจวอี้ เพราะเธอรู้ว่าซีชิงอิ่งนั้นเป็นคนสวย และรู้สึกว่าโจวอี้ไม่ได้ปฏิบัติต่อเธออย่างบริสุทธิ์ใจ แต่กลับใช้ประโยชน์จากซีชิงอิ่งในการแอบลวนลามเธอ!
“พลิกตัว!” หลังจากนวดไปรา
