มชุดนอนและกำลังเช็ดผมที่เปียกด้วยผ้าขนหนู
เมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นว่าภรรยากำลังแกะของขวัญอยู่ข้างนอก
“คุณเคยรับของขวัญแบบนี้หรือเปล่า?” หวังเจิ้งเหว่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“นั่นน่ะสิ ใครจะให้ของขวัญคนอื่นเป็นยาต้มกัน?” หูชุ่ยหัวเราะและพูดต่ออีกว่า “แต่ขวดหยกนี้สวยดีทีเดียว”
“มีขวดหยกที่ปรับแต่งเองมากกว่าหมื่นขวดในห้องรวบรวมสมบัติที่ตลาดโบราณ!” หวังเจิ้งเหว่ยพูดด้วยท่าทีสบาย ๆ
“ถ้าอย่างนั้นของขวัญชิ้นนี้ก็ไม่เบา!” หูชุ่ยกล่าว
“คุณลืมสิ่งที่น้องโจวพูดเหรอ? หีบไม่สามารถปิดไข่มุกได้ ผมเกรงว่ายาต้มอี้เฉินในขวดหยกนี้จะเป็นยาดีจริง ๆ” หวังเจิ้งเหว่ยกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
“จะดื่มจริง ๆ เหรอ?” หูชุ่ยถามอย่างลังเล
“แน่นอน น้องโจวคงไม่พูดเรื่องไร้สาระเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้”
“พวกคุณเรียกเขาว่า ‘น้องชาย’ โจวอี้ใช้เสน่ห์อะไรกับคุณ พี่อู๋และเสี่ยวหยาง พวกเขาดูใจดีกับโจวอี้มาก คุณเพิ่งพบเขาครั้งแรกเองนะ!” หูชุ่ยสงสัย
“บางคนรู้จักกันมาครึ่งชีวิตแล้ว แต่พวกเขาไม่แสดงความเห็นอกเห็นใจกัน บางคนเป็นแค่เพื่อนใหม่ แต่เรากลับรู้สึกเหมือนเป็นเพื่อนเก่าตั้งแต่แรกเห็น” หวังเจิ้งเหว่ยยิ้ม
“อะไรทำให้คุณสนใจเขา?”
“เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยม”
“…”
และแล้ว การพูดคุยในเรื่องเดียวกันก็เกิดขึ้นทั้งในวิลล่า 56 และบ้านของหยางจื่อต้งและโจวลี่ลี่
…
ณ เขตชีเสีย เมืองจินหลิง
หญิงชราคนหนึ่งนั่งคุกเข่าบนฟูกนอนที่ประตูบ้านเดี่ยว เธอเงย
