ยังไงกับการแกะสลักไม้ของเรือใบที่อยู่ตรงหน้าคุณ?” อู๋ฉี่หางถามด้วยรอยยิ้ม
“ไม่เลวเลย…” โจวอี้พยักหน้า
แค่ไม่เลว?
รอยยิ้มบนใบหน้าของอู๋ฉี่หางจางหายไป คิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย
หวังเจิ้งเหว่ยและหยางจื่อต้งต่างมองหน้ากันและยิ้มอย่างขมขื่น
บางครั้งพวกเขาคิดว่าโจวอี้ฉลาดพูดเพื่อให้คนอื่นรู้สึกดี แต่บางครั้งก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะทำให้คนอื่นขุ่นเคืองได้ โดยเฉพาะกับเฒ่าอู๋ผู้นี้
นี่มันคือความขัดแย้ง!
อู๋ฉี่หางไม่ได้พูดอะไรอีก จากนั้นเขาก็ไปที่ชั้นหนึ่ง หยิบไม้แกะสลักรูปรถออกมา แล้วส่งให้หยางจื่อต้ง “คุณพอใจไหม?”
“พอใจ…พอใจมาก! พี่หยาง ทักษะการแกะสลักไม้ของคุณช่างประณีตเหลือเกิน!” หยางจื่อต้งชมเปาะ
“แค่คุณพอใจก็ดีแล้ว!” อู๋ฉี่หางได้ยินคำชมนั้นก็รู้สึกสบายใจขึ้น
“ถ้าผมกลับถึงบ้าน ผมจะส่งรูปใน WeChat เพื่อน ๆ ต้องอิจฉาแน่ ๆ” หยางจื่อต้งยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
โจวอี้ถึงกับพูดไม่ออก
ระดับการแกะสลักไม้ของอู๋ฉี่หางนั้นดีมาก แต่ก็แค่ ‘ดี’ เท่านั้น เพราะเขาคิดว่างานเหล่านี้ค่อนข้างแตกต่างจากงานของเขา!
หยางจื่อต้งสามารถอวดไม้แกะสลักที่อู๋ฉี่หางแกะสลักได้ ถ้าอย่างนั้นผลงานของเขาก็ย่อมสามารถนำไปอวดได้เหมือนกันใช่ไหม?
โจวอี้คิดเรื่องนี้ก็แอบรู้สึกขบขัน เขาไม่ใช่คนที่ชอบความสูงส่ง ไม่ได้โหยหาแสงและกระหายความชื่นชม แต่บางครั้ง การเป็นคนมีชื่อเสียงก็มีข้อดีเหมือนกัน!
“โพสต์ไว้บน WeChat เถอะ อย่าเสียอารมณ์กับคำ
