ก่อนจะโบกมือพร้อมกล่าวว่า “ไปล่ะ ทักทายแขกคนอื่น ๆ ด้วยนะ!”
“จะไปแล้วเหรอคะ?” ซีชิงอิ่งถาม
ด้วยรูปร่างหน้าตาและบุคลิกของเธอ ทำให้ลูกค้าชายทุกคนไม่เต็มใจที่จะออกไปแม้ดื่มชาเสร็จ และนั่นทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงอย่างมาก แต่สำหรับชายหนุ่มแซ่โจวคนนี้ช่างเป็นคนที่ดีมาก
นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เจอคนแบบนี้?
“คุณเป็นคนรับผิดชอบเรื่องมื้ออาหารที่นี่เหรอ?” โจวอี้ถาม
“ไม่ว่ามื้อไหน ๆ ที่นี่ก็ยังคงเป็นแค่โรงน้ำชา” ซีชิงอิ่งกล่าว
“ไม่เป็นไร ใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว ผมจะอยู่ที่นี่เพื่อเฝ้ารอคุณ” โจวอี้เปรยออกมา
“…”
ซีชิงอิ่งรู้สึกอับอายเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพบเห็นผู้ชายแบบนี้
ครู่ต่อมา เธอลุกขึ้นเดินไปที่ประตู และได้ยินโจวอี้ร้องเรียก
“เดี๋ยวก่อน!”
ซีชิงอิ่งหันหลังให้โจวอี้ แววตาของเธอฉายแววผิดหวัง เธอคิดว่าโจวอี้จะแตกต่างจากผู้ชายคนอื่นเสียอีก แต่ดูเหมือนว่าเธอจะคิดผิด!
“ขอโทษนะ คุณยังต้องการอะไรอีก?” ซีชิงอิ่งหันกลับไปถาม
“คุณป่วย!” โจวอี้กล่าวอย่างตรงไปตรงมา
“คุณ…คุณโจว โปรดให้ความเคารพกันด้วยเถอะ!” ท่าทีของซีชิงอิ่งกลายเป็นเย็นชาทันที
“ผมไม่ได้ว่าคุณ แต่ผมพูดตามความจริง” โจวอี้โบกมือ “ร่างกายคุณคงมีพลังหยินมากเกินไปในชีพจร แสดงว่าคุณป่วย!”
“นี่คุณ..!”
ซีชิงอิ่งดูประหลาดใจ
“อย่าแปลกใจเลย ผมเป็นหมอจีน แม้ว่าผมไม่เคยพบผู้ป่วยที่มีร่างกายแบบคุณมาก่อน แต่ผมได้อ่านบันทึกมากมายในหนังสือโบรา
