ซีซีออกไปปิดประตูจากด้านนอก จากนั้นก็เฝ้าประตู
ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินการสนทนาระหว่างโจวอี้และเฉินเยว่ฉินที่อยู่ด้านในอย่างคลุมเครือ
“ถอดเสื้อคลุมออก เหลือแต่กางเกงใน”
“เอ่อ…”
“ผมเป็นหมอ…”
“ไม่เป็นไร!”
การแสดงออกของฉู่ซีซีกลายเป็นเรื่องแปลกไปเล็กน้อย ถ้าเธอกล้าบุกเข้าไปในห้องทำงาน เธอก็อยากเห็นสีหน้าอาจารย์ใหญ่ในตอนนี้ เพราะรูปร่างของอีกฝ่ายเซ็กซี่มาก
เธอไม่เห็น แต่โจวอี้เห็น
ถ้าโจวอี้ไม่มีจิตใจที่แน่วแน่ เขาอาจจะเลือดกำเดาไหลได้
ในขณะที่บัดนี้เฉินเยว่ฉินกำลังหน้าแดง แม้เธอจะเป็นผู้ใหญ่และมีความสุขุม แต่เธอก็ยังเขินอายต่อหน้าชายหนุ่มที่เป็นผู้ปกครองของเด็กในโรงเรียน แม้ว่าเขาจะเป็นหมอที่ต้องรักษาเธอก็ตาม
“นอนลงบนโซฟา” โจวอี้กล่าว
“อืม!”
เฉินเยว่ฉินนอนลงบนโซฟาโดยไม่ได้ถอดรองเท้า
โจวอี้หยิบกล่องไม้ออกมาแล้ววางลงข้าง ๆ เขาคว้าข้อมือของเฉินเยว่ฉินเพื่อจับชีพจรของเธอ
“ผมเคยให้ใบสั่งยาไป คุณทำตามที่ผมบอกหรือเปล่า?” โจวอี้ถาม
“ใช่!” เฉินเยว่ฉินปิดตาของเธอลง
“ไม่เลว…อะไร ๆ ก็ดีขึ้น” โจวอี้รู้สึกถึงชีพจรอยู่ประมาณหนึ่งนาที จากนั้นจึงปล่อยมือเพื่อเปิดกล่องไม้ และจัดการฆ่าเชื้อเข็มเงินด้วยสำลีแอลกอฮอล์
เป็นไปไม่ได้เลยที่แพทย์แผนจีนทั่วไปจะรักษาโรคหัวใจด้วยการฝังเข็ม
อย่างไรก็ตาม โจวอี้กลับแตกต่างออกไป การฝังเข็มและการรมยากระตุ้นชุดชีพจรและเปลี่ยนกลไกฉี*[1] ของผู้ป่วยเป็นเพียงวิธีการเสริมเท่านั้น
