กลางสุญตา ลำแสงสองสายอันรวดเร็วสุดขีดพุ่งปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง รัศมีกฎเกณฑ์สายแล้วสายเล่าเรืองรองทั่วทิศ
พลังต่อสู้ของทั้งสองทะยานตัวต่อเนื่อง ฤทธาที่แผลงยิ่งชวนขนลุกขึ้นทุกขณะ
การโจมตีทั่วไปแต่ละครั้งดูประหนึ่งใช้วิชาลับ ขณะที่ทุกวิชาลับให้ความรู้สึกราวอำนาจศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุด
เศษอุกกาบาตซึ่งล่องลอยกลางสุญตาแหลกสลายเป็นเถ้าภายใต้ฤทธาพลังอันแข็งแกร่ง
เมื่อกาลผ่านไป เหล่าผู้ฝึกตนมนุษย์ที่กำลังเป็นห่วงเจียงผิงอันอยู่ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนอารมณ์เป็นตกใจ
“เจียงผิงอันมีพลังต่อสู้เช่นนี้ตั้งแต่เพิ่งทะลวงขอบเขตเลยหรือ?”
“หากบอกว่าเขาเป็นยอดฝีมือขั้นกลางขอบเขตบูรณาการยังมีคนเชื่อเลย!”
“ถึงจะเป็นยอดฝีมือขั้นกลางขอบเขตบูรณาการ ก็ไม่มีทางเอาชนะเจียงผิงอันได้หรอก!”
“สัตว์ประหลาดนี่มันอะไรกัน?”
พวกเขาคิดว่าหากหมัวล่วนใช้ปราณเซียน เจียงผิงอันจะมีอันเป็นไปแน่นอน แต่พวกเขาก็เป็นห่วงเสียเปล่า
หมัวล่วนมิแข็งแกร่งพอหรือ?
เปล่าเลย เจียงผิงอันต่างหากที่ร้ายกาจเกินไป!
ความกระหยิ่มยินดีบนใบหน้าเหล่ามารและเผ่าอนธการค่อย ๆมลายหาย
“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ไฉนมนุษย์ด่างพร้อยนี่จึงเสมอภาคกับอัจฉริยะสูงสุดจากเผ่าอนธการของเราได้”
“หมัวล่วนฝึกฝนมารสวรรค์เก้าแปร สร้างปราณเซียนในกายแล้ว เจียงผิงอันก็ไร้ปราณเซียน แต่ไฉนจึงแข็งแกร่งนัก?”
“เจ้าเจียงผิงอันนี่ผิดปกติแน่ ๆ!”
สรรพชีวิตทั้งมวลรวมถึงสัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งหลายล้วนผ
