้หนู รวมทั้งของเล่นชิ้นเล็ก ๆ ที่พ่อทำเองด้วย” โจวอี้หยิบของในกระเป๋าเป้ออกมาทีละอย่าง
ภูเขาชางหลางมีอาหารท้องถิ่นจานพิเศษมากมาย น่าเสียดายที่ยังไม่ถึงฤดูกาล มิฉะนั้นเขาสามารถขนมาให้เป็นคันรถได้
สำหรับของเล่นเหล่านั้น เขาทำขึ้นมาเองและนำออกมาเพื่อเอาใจลูกสาว
“พ่อจ๋า ของเล่นไม้พวกนี้สวยมากเลย” ถังเหมียวเหมี่ยวเหลือบมองขนม และจดจ่อกับของเล่นไม้ต่าง ๆ
“แน่นอน พ่อแกะสลักเองกับมือ” โจวอี้แสดงความภูมิใจและกล่าวว่า “นี่คือบล็อกหลู่ปันรูปทรงแอปเปิล นี่คือแมลงปอไม้ไผ่ เรือใบไม้ กังหันลม และรูปปั้นนักษัตรจีน…”
เหม่ยหลานยืนมองโจวอี้ด้วยสายตาที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
เขาเป็นคนลึกลับ ฉลาดหลักแหลม มั่นคง ทั้งยังดูหล่อเหลาและยังถ่อมตน
เขาเป็นพ่อของเหมียวเหมี่ยว และเป็นสามีของถังหว่าน เขาควรถูกมองว่าเป็นครึ่งหนึ่งของครอบครัวนี้ใช่ไหม?
“พี่หลาน คุณต้องการให้ผมช่วยทำอาหารไหมครับ?” โจวอี้เงยหน้าขึ้นถามด้วยรอยยิ้ม
“โอ้ ไม่จำเป็น คุณเล่นกับเหมียวเหมี่ยวเถอะค่ะ แล้วฉันจะทำอาหารเอง” เหม่ยหลานตื่นขึ้นจากภวังค์และโบกมืออย่างรวดเร็ว
“รบกวนด้วยนะครับ” โจวอี้ยิ้มและพยักหน้า
เด็กมีความสนใจในสิ่งแปลกใหม่
ถังเหมียวเหมี่ยวอาศัยอยู่ในเมืองที่พลุกพล่านอยู่เสมอ แม้จะมีของเล่นมากมายที่บ้าน แต่หนูน้อยก็ไม่เคยเห็นของเล่นไม้แกะสลัก เธอจึงสนุกไปกับมัน
เหม่ยหลานทำอาหารในครัว แต่เธอก็ให้ความสนใจกับทิศทางของห้องนั่งเล่น
