ียนคิดว่ามันไร้สาระ แต่ถ้าเขาเป็นหมอจริง ๆ เขาก็คงเป็นฝนประจำฤดูหรือไม่ก็ฟางเส้นสุดท้าย หลังจากพยักหน้าทั้งน้ำตาก็ขยับริมฝีปากและเอ่ยขึ้น “ไม่มีแท่นหมึก”
“อย่าโง่สิ ใช้เลือดก็ได้”
ลายนิ้วมือเลือด?
ซิงเถียนเถียนกดนิ้วมือเปื้อนเลือดอีกข้าง มองดูชายหนุ่มที่ถือสัญญาหนี้ค่ารักษาพยาบาลหันไปหาพ่อของเธอ
ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ก็ตกตะลึง โจวอี้กลับมาที่ชายชราเพื่อดำเนินการให้อีกฝ่ายปั๊มลายมือสัญญาหนี้ค่ารักษาพยาบาล ซึ่งทำให้เขารู้สึกสับสนนัก
ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น เฉินอันฉีที่รีบมาช่วยชีวิตผู้คนกับซุนคันที่กำลังใช้โทรศัพท์มือถือบันทึกวิดีโอต่างก็ตกตะลึงและมองโจวอี้ด้วยสายตาแปลก ๆ
โจวอี้ไม่รู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไรและไม่คิดที่จะสนใจ เขาหยิบกล่องไม้สี่เหลี่ยมออกจากแขน เปิดออกแล้วดึงเข็มสีเงินออกมา
ปุ! ปุ! ปุ!
โจวอี้ใช้เข็มเงินเจาะเข้าไปในจุดชีพจรรอบ ๆ หลอดเลือดแดงและหลอดเลือดของขาของชายชรา
บีบ…บิด…ยก…เขย่า…ข้าม
เข็มเงินเก้าเล่มถูกปักเข้าไป และทำวนแบบเดิม ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงหนึ่งนาที เลือดจากหลอดเลือดแดงตรงบาดแผลที่เคยไหลไม่หยุดก็ได้หยุดไหล
โจวอี้ไม่ได้ดึงเข็มเงินออกมาอย่างเร่งรีบและไม่สนใจบาดแผล
เขาขยับก้าว จิ้มนิ้วใกล้แผ่นเหล็กที่หน้าอกของชายชรา
ปิดผนึกจุดชีพจร และหยุดเส้นเลือด
ก่อนจับแผ่นเหล็กดึงออกทันที จากนั้นใช้เข็มเงินเจ็ดเล่มปักตามจุดต่าง ๆ ของแผล
“ฉันตาฝาดหรือเปล่า?”
