มกลับไปไม่ได้” โจวอี้ส่ายศีรษะช้า ๆ
“ทำไม?” ถังหว่านขมวดคิ้วถาม
“ผมขายบ้านพวกนั้นแล้ว อาจารย์บอกว่าผมต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ต่างออกไป และตอนนี้ผมควรออกจากภูเขาชางหลางได้แล้ว” โจวอี้สูดหายใจเข้าลึก หันไปมองลูกสาวแล้วพูดเบา ๆ ว่า “เพื่อคุณ ผมสามารถอยู่ที่จินหลิงได้ ถ้าผมไม่มีที่อยู่ ผมจะพยายามหาที่อยู่ให้ได้ ถ้าผมไม่มีเงิน ผมจะทำงานหาเงิน คุณก็รู้ใช่ไหมว่าผมเก่งเรื่องยา”
“คุณ…”
ถังหว่านกำลังจะพูดแต่ก็เงียบไปอีกครั้ง
โจวอี้หัวเราะ “ไม่ต้องกังวล! ผมจะไม่ลากคุณลงมาด้วย ผมจะดูแลคุณได้ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า”
“ใครต้องการให้คุณดูแลล่ะ” ถังหว่านกล่าวอย่างโกรธเคือง แต่โจวอี้ก็ยิ้มและไม่ได้เถียงต่อ
ชายหนุ่มเปิดประตูอย่างมีสติขณะที่กำลังเตรียมตัวจะลงจากรถ ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนจับใบหน้าเล็ก ๆ ของลูกสาวไว้ จูบเธอที่หน้าผาก ก่อนจะหันหลังกลับแล้วลงจากรถด้วยรอยยิ้ม
“แม่คะ เขาจุ๊บหน้าผากหนู” ดวงตาของถังเหมียวเหมี่ยวเบิกกว้าง ใบหน้าของเธอฉายความน่ารักน่าเอ็นดู
“ฉัน…” ถังหว่านอ้าปากค้าง แต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
บริเวณสี่แยกใกล้กับสถานีตำรวจ
หวงไห่เทาลอบมองไปที่โจวอี้ซึ่งอยู่ไม่ไกล อารมณ์ของเขาซับซ้อนเป็นอย่างมาก
เขาต้องการพบโจวอี้เพื่อขอให้เขาเชิญอาจารย์ของเขาลงมาจากภูเขาเพื่อรักษาปู่ แต่ก็กลัวว่าปู่จะหักขาเขาถ้าสิ่งต่าง ๆ ในปีนั้นถูกเปิดเผย
ด้วยหนี้ที่เขามีในตอนนั้น หวงเฉินไห่ปู่ของเขาจึงขอให้เขาส่งเ
