บว่า “สามวันขอรับ”
ต้าหลางเองก็รับปากอย่างตื่นเต้น “น้าเหยา ท่านวางใจเถิด ท่านอาอาวั่งพูดอะไรข้าจะเชื่อฟังเขาทุกอย่าง จะไม่ผลีผลามเดินไปไหนมาไหนเองเด็ดขาด”
ฉินเหยาคิดถึงพลังต่อสู้ของอาวั่งก็ไม่ได้กังวลมากนักแล้วอธิบายลักษณะภูมิประเทศโดยคร่าวของภูเขาทางเหนือให้ทั้งสองคนฟัง เพื่อความสะดวกในการเดินทางของทั้งสองคน จากนั้นก็ปล่อยให้พวกเขาไปเตรียมตัวกันเอง
“ไปอะไรกัน ตัวเล็กนิดเดียว ตกลงไปในหิมะก็มองไม่เห็นแล้ว อาวั่งมีกี่มือกัน ถึงจะช่วยพวกเจ้าสามคนพร้อมกันได้”
ซานหลางและซื่อเหนียงรู้ดีว่าไม่มีหวังก็ทำปากจู๋อย่างไม่พอใจ
หลิวจี้ดีดหน้าผากไปคนละทีพลางจุปาก “จิ๊ จิ๊ จิ๊ ดูสิปากยื่นออกมาจนจะแขวนหม้อน้ำมันได้อยู่แล้ว”
ซื่อเหนียงอ้าปากกว้างหมายจะกัดนิ้วที่กำลังชี้อย่างเจ้ากี้เจ้าการนี้
น่าเสียดายที่หลิวจี้ตอบสนองได้รวดเร็ว เด็กหญิงตัวน้อยเพิ่งจะอ้าปากเขาก็ถอยหนีไปแล้วจึงกัดไม่สำเร็จ
สุดท้ายก็ทำได้เพียงจูงมือพี่เล็กไปหาพี่ใหญ่ แม้ไม่สามารถเข้าร่วมได้ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางพวกเขาจากการตามหลังพี่ใหญ่ไปออกความคิดเห็น อะไรที่นำไปได้ก็ให้เขานำไปทั้งหมด
ต้าหลางเองก็อารมณ์ดี รับปากไปก่อนทั้งหมด รอจนกระทั่งเจ้าตัวเล็กสองคนเล่นจนพอใจและจากไปแล้ว ถึงได้กวาดตาเลือกเอาฟืน หม้อ ชาม และภาชนะต่างๆ ที่เกินความจำเป็นออกมาด้วยความจนใจ
เขาไปฝึกฝน ไม่ใช่ไปท่องไพรชมธรรมชาติ หม้อ ชาม และภาชนะต่างๆ เหล่านี้มีแต่จะเป็นภา
