ศึกใหญ่อันน่าสะพรึงกลัวปะทุขึ้น ณ แถบผาสะบั้นฟ้า ประกายดาบเงากระบี่ กฎเกณฑ์ร่ายรำฉวัดเฉวียน
เจียงผิงอันสังหารอัจฉริยะของเผ่ามารด้วยหมัดเดียว เพิ่มขวัญกำลังใจให้ผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมารมหาศาล
นำโลหิตเซียนบ้าบออะไรมาสร้างอัจฉริยะ ก็ไร้ค่าต่อหน้าเจ้านิกาย
ผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมารกวัดแกว่งศาสตราในมือพลางตะโกนก้องอย่างฮึกเหิม
“ฮ่า ๆ พวกชั่ว เอากระบี่ข้าไปกิน!”
“ข้าไม่เคยสู้ศึกอะไรโคตรสาแก่ใจเท่านี้เลยโว้ย”
“ทุกคนตะโกนพร้อมกันนะ เจ้านิกายเลิศยุทธ์ เจ้านิกายจะปลอดภัยแน่นอน!”
“เจ้านิกายเลิศยุทธ์!”
นิกายเทวมารขวัญกำลังใจเนืองแน่น ยิ่งต่อสู้ยิ่งแกร่งกล้า
ขณะเดียวกัน ขวัญกำลังใจของเหล่ามารสะท้านสะเทือนนับแต่ชัยชนะของเจียงผิงอัน เมื่อเห็นผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมารใช้อาวุธวิเศษระดับสูง ขวัญกำลังใจของพวกมันก็ยิ่งดิ่งเหว ทันทีที่เริ่มปะทะพวกมันก็ถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่า
สีหน้าของยอดฝีมือเผ่ามารบูดเบี้ยวสุดขีด มิเพียงสมาชิกเผ่าระดับต ่าต้อยเผชิญอาวุธวิเศษระดับสูง แต่สมบัติลับที่คู่ต่อสู้ของพวกมันใช้ก็แข็งแกร่งสุดขั้วเช่นกัน
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ไฉนนิกายเทวมารจึงมีอาวุธวิเศษระดับสูงมากมายเพียงนี้?
เจียงผิงอันถูกล้อมโดยตัวตนคล้ายมนุษย์ประหลาดที่มีปีกหุ้มหนัง
พวกมันมองเจียงผิงอันอย่างหิวกระหาย แยกเขี้ยวกางเล็บน ้าลายไหลย้อย
“มนุษย์ผู้นี้แข็งแกร่งมาก เนื้อต้องอร่อยแน่ ๆ”
“ข้าขอกินสมอง ข้าชอบกินสมองที่สุด”
ต
