ข
ต่อให้เขาพานางไปจริง ๆ เขตแดนมารมืดทมิฬก็จะระเบิดโทสะล้างแค้นกับเขาและนิกายเทวมารเป็นแน่
เขตแดนมารมืดทมิฬเป็นเหมือนกระบี่เซียนแขวนเหนือศีรษะ จะร่วงตกลงมายามใดก็ได้ ทำให้เจียงผิงอันมิอาจอยู่เป็นสุข
“ท่านพ่อ คิดอะไรอยู่เจ้าคะ หน้าตาดูไม่ดีเลย”
เจียงเมี่ยวอีปีนเข้ามาในอ้อมแขนเจียงผิงอัน แขนเพรียวเล็กจ้อยโอบรอบคอเจียงผิงอัน
“เพราะเมี่ยวอีขี้เกียจไม่อยากฝึกฝน ท่านพ่อเลยอารมณ์ไม่ดีหรือเจ้าคะ? เมี่ยวอีเป็นเด็กดี ตั้งใจฝึกฝนอยู่แล้ว ท่านพ่ออย่าอารมณ์เสียเลยนะเจ้าคะ”
เจียงเมี่ยวอีจูบแก้มเจียงผิงอันอย่างหนักหน่วง ทำตัวว่าง่ายสุด ๆ
เจียงผิงอันสะกดอารมณ์ด้านลบในใจ ดีดจมูกน้อยของนางเบาๆ
“มิได้โกรธเมี่ยวอีหรอก แต่เมี่ยวอีก็ต้องฝึกฝนจริง ๆ นะ หากพ่อไม่อยู่ เมี่ยวอีจะได้ปกป้องตัวเองได้ไง”
“ท่านพ่อไม่มีทางไม่อยู่หรอก พ่อข้าไร้เทียมทานในโลกหล้าเอาชนะคนชั่วหน้าไหนก็ได้ทั้งนั้น”
ดวงตากลมโตของเจียงเมี่ยวอีสุดแสนบูชาเจียงผิงอัน ในโลกของนาง บิดานางแข็งแกร่งที่สุดในโลกา
เจียงผิงอันนั่งขัดสมาธิบนที่นอน ส่ง ‘มารสวรรค์เก้าแปร’ ให้เจียงเมี่ยวอี “เราฝึกฝนกันเถอะ”
“เจ้าค่า~”
เจียงเมี่ยวอีตอบกลับเสียงหวาน นางพับขานั่งขัดสมาธิบนเตียงเลียนแบบเจียงผิงอัน
นางยังทรงตัวไม่เสถียรเล็กน้อย ร่างจึงล้มนอนแปะไปทันทีก่อนที่จะนั่งกลับขึ้นมาอีกครั้งแล้วใช้หลังพิงเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันลูบศีรษะจ้อยของเจียงเมี่ยวอีแล้วกล่าวเสี
