ชิวผิงเซิงนอนกระอักเลือดในหลุม ไร้อารมณ์จะสนใจกระดูกที่แตกร้าวในกาย ใบหน้าของเขาเปี่ยมความสับสน ดวงตางุนงงมึนตึง
“ทำไมกัน? ข้าได้ปราณเซียนมาแล้วแท้ ๆ แต่ทำไมจึงเอาชนะเจียงผิงอันไม่ได้? ทำไมกัน?”
ชิวผิงเซิงอยากใช้เจียงผิงอันเป็นบันไดเหยียบข้ามสู่เส้นทางไร้เทียมทาน แต่เจียงผิงอันออกหมัดเดียวก็พังหวังนี้พินาศสิ้น
ความต่างชั้นมหาศาลทำให้เขารับไม่ได้ ทั้งเจ็บปวดและไม่เต็มใจศักดิ์ศรีของเขาถูกอีกฝ่ายเหยียบย ่าจมดิน
อันที่จริง ชิวผิงเซิงแข็งแกร่งมากแล้ว โดยเฉพาะหลังจากได้ศาสตราเซียนมา กระทั่งในขุมกำลังใหญ่อย่างศาลาเติงเซียน เขายังแทบกวาดล้างบุคคลร่วมระดับได้หมดสิ้น กล่าวได้ว่าเป็นยอดคนในหมู่คน
แต่เขาดันมาเจอสัตว์ประหลาดอย่างเจียงผิงอัน ถูกอัดจนสับสนในชีวิตไปเสียนี่
กระทั่งยอดฝีมือในขอบเขตเซียนมนุษย์อย่างหลัวซู่ยังตกใจกับพลังต่อสู้ของเจียงผิงอัน
นี่มันสัตว์ประหลาดอะไร ถึงกับเอาชนะบุตรเซียนที่มีพลังเซียนได้ แข็งแกร่งกว่ายามนางยังเยาว์อีก
เรื่องสำคัญที่สุดคือ เจียงผิงอันชนะได้ง่ายดายเหลือเกิน
หลัวซู่เดาไว้ว่าเจียงผิงอันต้องมีไพ่ตายอื่นอยู่เป็นแน่
เจียงผิงอันมีไพ่ตายอยู่จริง แต่มิได้มีเยอะแยะ
แค่พลังเซียน ลวดลายกาลเวลา เนตรกาลเวลา พิษในตัวอำนาจกลืนกิน…
“แค่ก ๆ”
ชิวผิงเซิงลุกขึ้นจากพื้น “ข้ามิได้พ่าย ข้าแค่ยังอายุน้อยเกินไปวรยุทธ์เรียนมาน้อย ขอแค่เรียนวรยุทธ์ให้มากกว่านี้ แข็งแกร่งกว่านี้ข้าก็จ
