อยใจซื่อ ไม่มีทางถูกหลอกด้วยคารมอีกฝ่ายแน่นอน
ยอดฝีมือจากศาลาหลักทั้งหลายชำเลืองกัน ก่อนจะพาชิวผิงเซิงกลับศาลาหลักเพื่อรายงาน
เจียงผิงอันหันไปถามเฉียนฮวั่นโหรว “เสี่ยวเซียง กลับบ้านเก่ากันไหม? กลับบ้านไปซื้อโอสถคุ้มภัยกัน”
บ้านเก่าที่เขาว่าก็คือภพแร้นแค้น
เฉียนฮวั่นโหรวพยักหน้า กล่าวกับหลัวซู่ว่า “น้องหญิงหลัวซู่ ข้าจะกลับบ้านเกิดก่อน แล้วแวะซื้อโอสถคุ้มภัยให้เจ้านะ”
“หากมีโอสถคุ้มภัยจริง ๆ ซื้อมาให้มากที่สุดเท่าที่มากได้ ข้าเอาหมดเลย ข้าสงสัยว่าพวกเจ้าเฒ่าจากศาลาหลักพวกนี้ไม่น่าโจมตีเคหาสน์เทพจันทรากันหรอก”
สีหน้าของหลัวซู่เปี่ยมความเคร่งขรึม
ศาลาหลักพึ่งมิได้ พวกเขาจึงต้องพึ่งตนเอง
“ไว้พบกัน”
เฉียนฮวั่นโหรวคว้าร่างเจียงผิงอันมาในอ้อมแขน แล้วฉีกสุญตาจากจร
เหล่าศิษย์ใกล้เคียงกันดูงุนงง
“มิใช่เฉียนฮวั่นโหรวเป็นศิษย์ประมุขศาลาหรือ? ไฉนจึงเรียกประมุขศาลาเป็นน้องหญิง? ข้าฟังผิดไปหรือไม่?”
“ฟังไม่ผิดหรอก ข้าก็ได้ยินเช่นนั้นเหมือนกัน”
ขณะที่ศิษย์ทั้งหลายงุนงง หลัวซู่ก็หันกลับมากล่าวว่า “สหายเต๋าเฉียนเป็นเซียนมนุษย์ไปแล้ว จากนี้ไป นางจะเป็นรองประมุขศาลาภายหน้าพบนาง จงปฏิบัติกับนางเฉกเช่นประมุขศาลา”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ปวงชนทั้งหลายต่างตื่นตกใจเสียยิ่งกว่าเจียงผิงอันดวลชนะชิวผิงเซิง
ปรากฏว่าเฉียนฮวั่นโหรวเป็นเซียนไปแล้ว!
ฝีมือแท้ มิน่าเล่าเจียงผิงอันจึงร้ายกาจนัก ที่แท้ก็มีคู่บำเพ็ญท้าทายสว
