“เจียงผิงอันเก็บตัวอยู่”
หลัวซู่ไม่อยากให้เจียงผิงอันประมือกับอีกฝ่าย
ชิวผิงเซิงแผ่ปราณเซียนทรงอำนาจทั่วทั้งกาย ในหมู่คนขอบเขตเดียวกันที่ไร้ปราณเซียน ย่อมไร้คู่ต่อกร
กล่าวได้ว่าขณะนี้ ชิวผิงเซิงต่อสู้ข้ามขอบเขตได้แล้ว
หากเจียงผิงอันมิได้มีขอบเขตสูงกว่าชิวผิงเซิงสักหนึ่งหรือสองขอบเขต เขาก็ไร้โอกาสเอาชนะอีกฝ่ายได้
“เก็บตัว? ข้าว่าเขากลัวเสียมากกว่า!”
ชิวผิงเซิงไม่เชื่อคำลวงพรรค์นี้ สายตาของเขาเบนไปหาเฉียนฮวั่นโหรวข้างกายหลัวซู่
“ในเมื่อเจียงผิงอันตาขาวหนีไปเก็บตัว ข้าก็จะทำลายคู่บำเพ็ญของเขาเสีย!”
ชิวผิงเซิงเกลียดสีหน้าเฉยชาของเฉียนฮวั่นโหรว ด้วยมิอาจสัมผัสความเคารพให้เกียรติใด ๆ ราวกำลังรังเกียจเขาอยู่
สตรีผู้นี้ก็ยั่วโมโหเขาเมื่อหนก่อนที่ศาลาหลัก วันนี้เขาจะทำให้นางต้องชดใช้!
“ท้าทายข้า?”
เฉียนฮวั่นโหรวชำเลืองมาเล็กน้อย
ขณะนั้น ชิวผิงเซิงสัมผัสได้ถึงแรงกดดันร้ายแรงเกินครั้งใด และเพราะมิอาจทนได้ เขาจึงทรุดลงคุกเข่ากับพื้นทันที
ดวงตาของชิวผิงเซิงเบิกกว้าง สีหน้าเปี่ยมความหวาดผวา
“ป… เป็นไปไม่ได้! ซ… เซียน!”
ปรากฏว่าเฉียนฮวั่นโหรวเป็นเซียน!
หนก่อน สตรีผู้นี้อยู่ขอบเขตเดียวกับเขาแท้ ๆ แต่ผ่านไปไม่กี่วันนางก็ทะยานสูงบรรลุเซียนไปแล้ว!
หัวใจของชิวผิงเซิงถูกทำร้ายสาหัส ร่างของเขาตะลึงทื่อ
“มาสิ ข้าต่อให้ มิใช้มือเท้ากับเจ้า” เฉียนฮวั่นโหรวกล่าวกับชิวผิงเซิงอย่างเย็นชา
เฉียนฮวั่นโหรวเย็นชาก
