เจียงผิงอันคิดจะลบตราวิญญาณบนระฆังสีดำ
ใครจะทราบว่านี่คือตราวิญญาณของเถียนปั๋วหนิง เจ้าเคหาสน์เทพจันทรา ซึ่งทำให้อีกฝ่ายมาสู่ที่นี่!
นี่น่าจะเป็นแผนการจงใจลวงศัตรูของเถียนปั๋วหนิง
หากเป็นยามปกติ การจะชิงสมบัติจากบุตรีเขาได้ บุตรีของเขาก็ต้องถูกฆ่าไปแล้ว
และเขาก็จะใช้ยอดสมบัตินี้เพื่อไล่ล่าศัตรู
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงผิงอันพบเรื่องเช่นนี้ เขาหามีประสบการณ์ไม่
“ผู้อาวุโสจิตศาสตรา! เคลื่อนย้ายข้ากับเสี่ยวเซียงไปที!”
ต่อหน้าตัวตนน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ มีทางเดียวคือต้องหนี
“หมดโอกาสแล้ว ด้วยความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย เขาหยุดการเคลื่อนย้ายได้ และการเคลื่อนย้ายต่อหน้าเซียนจะเผยที่อยู่ของภพแร้นแค้นได้ง่าย ทำให้ภพแร้นแค้นบรรลัยเปล่า ๆ”
จิตศาสตรารำพึง “เกิดชาติหน้าก็ระวังหน่อย อย่าไปยุ่งกับพวกเซียนเล่า”
ได้ยินเช่นนี้ เจียงผิงอันก็สิ้นหวังอย่างแท้จริง ทั้งที่เขาทะลวงขอบเขตที่สี่ได้แล้ว ใครจะคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ จะหนีก็หนีไม่ได้
“หือ? นี่มันพลังอะไรกัน? คลื่นพลังเซียนแข็งแกร่งยิ่งนัก”
เถียนปั๋วหนิงผู้ข้ามสุญตามาประหลาดใจยิ่งยามสังเกตเห็นคลื่นพลังยามเฉียนฮวั่นโหรวทะลวงขอบเขต
เพียงหนึ่งโบกมืออย่างเรียบเฉย พสุธาปริแตก เจียงผิงอันซึ่งซ่อนตัวอยู่ใต้ดินปรากฏขึ้นต่อสายตาของเถียนปั๋วหนิง
เถียนปั๋วหนิงทำเพียงชำเลืองเจียงผิงอันแล้วเมินไป ความสนใจของเขาจดจ้องที่ระฆังสีดำ
ระฆังสีดำนี้เขาย่อมรู้จัก นี่คือ
