ยันต์กันตายที่เขาให้บุตรีไว้
และปราณเซียนทรงพลังนี้ก็มาจากใต้ระฆังสีดำ
เถียนปั๋วหนิงเคลื่อนคำนึง ระฆังสีดำเหินกลับไปหาเขา กระแทกเข้าใส่อาคมที่เจียงผิงอันสร้างไว้
ทันใดนั้น รัศมีเซียนทองเรืองก็ทะยานสู่ฟ้า ประหนึ่งจะเรืองรองไปทั่วแคว้นชางหลาน
ยอดฝีมือสูงสุดในแคว้นชางหลานสังเกตเห็นปราณนี้ ก็หันมองกันอย่างประหลาดใจ
“คลื่นพลังนี้คือ… เซียน!”
“ผู้ใดบรรลุเป็นเซียนมนุษย์กัน?”
“มีสหายเต๋าเพิ่มมาอีกคนแล้ว”
เมฆมงคลเจ็ดสีปกคลุมพื้นที่หลายล้านลี้ กฎเกณฑ์ทั้งปวงสอดประสาน มวลไม้เติบโตอย่างบ้าคลั่งในรัศมีหมื่น ๆ ลี้
ศิลาทั่วไปรอบตัวเจียงผิงอันผนวกตัวเป็นผลึกวิญญาณมากมายในพริบตา เรืองรองเฉิดฉัน
เจียงผิงอันถูกแสงเหล่านี้ทิ่มแทงสายตาจนมิอาจเปิดได้ จะได้ยินก็เพียงเสียงอุทานของเถียนปั๋วหนิง
“เซียนมนุษย์!”
ยามเจียงผิงอันลืมตา หนึ่งสตรีล ้าเลิศก็ปรากฏในคลองจักษุ
ใบหน้าของนางดุจสวรรค์สรรค์สร้าง คู่เนตรกระจ่างเรืองรองเช่นหมู่ดาว องคาพยพได้รูป ผิวขาวเกินหิมะ เรียบเนียนเช่นหยกกลึง แผ่กลิ่นหอมจาง ๆ
บรรยากาศของเฉียนฮวั่นโหรวแปรเปลี่ยนไปอย่างสะท้านสะเทือน นางเคยสูงส่งสง่างาม ขณะนี้ให้บรรยากาศศักดิ์สิทธิ์ทรงพลัง ทำให้ปวงชนต้องชื่นชมนับถือ
เจียงผิงอันจังงัง
เสี่ยวเซียง… บรรลุเซียนแล้ว!
เกิดอะไรขึ้น?
ริมฝีปากแดงของเฉียนฮวั่นโหรวเผยอเล็กน้อย แล้วเมฆมงคลกว้างไกลนับล้านลี้ก็ถูกสูบเข้าสู่กายนางทันที ทั้งกายถูกกลั่นบริ
