กนางคิดจะหนี มันก็ยากพอ ๆ กับไต่บันไดสู่สวรรค์ ต่อให้ใช้ยอดสมบัติ อย่างมากก็ฆ่าศัตรูได้เพียงไม่กี่คน
วันนี้นางต้องตายที่นี่หรือ?
“คุณหนูผู้นี้พูดกับเจ้าอยู่นะ! เรียกสามีสุนัขของเจ้ามา!”
เถียนซีเหวี่ยงกระบี่ในมือโจมตีเฉียนฮวั่นโหรวอย่างบ้าคลั่ง
“ในเมื่อเจ้าไม่เรียกเขามา เช่นนั้นข้าก็จะเปลี่ยนผู้หญิงของเจียงผิงอันนั่นเป็นนางสุนัขไร้สมอง เป็นแต่ปรนเปรอคนแทนแล้วกัน! ฮ่าๆ”
หลังการกลายพันธุ์ แม้เถียนซีจะยังคงสติ แต่นางก็ยิ่งบ้าคลั่งวิปลาส
เกราะคุ้มกายเฉียนฮวั่นโหรวอ่อนกำลังลงทุกขณะ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป การโจมตีก็จะทะลุเกราะเข้ามาแน่
เฉียนฮวั่นโหรวไม่อยากกลายเป็นสัตว์ประหลาด ต่อให้นางต้องตาย ก็จะขอลากคนกลุ่มนี้ไปด้วยกัน!
ขณะนั้นเอง กิ่งไม้สีทองกิ่งหนึ่งหวดผ่านนภา สะท้านทั่วฟ้าดิน
กิ่งไม้นั้นฟาดลงบนยอดค่ายกล ระเบิดค่ายกลรายล้อมเฉียนฮวั่นโหรวพร้อมเสียงเปรี้ยงสนั่น
เมื่อเห็นกิ่งไม้อันคุ้นตา หัวใจของเฉียนฮวั่นโหรวก็สะท้าน
ชายผู้นั้นมาแล้ว!
นางไม่มีเวลาให้คิดมาก จึงฉวยโอกาสนี้ใช้ยันต์เคลื่อนย้ายหนีออกมาจากวงล้อม
ค่ายกลถูกทำลาย แต่เถียนซีมิเพียงไม่โกรธ ยังตื่นเต้นสุดขีดเสียอีก
“ฮ่า ๆ เจียงผิงอัน! เจ้ามาได้เสียที!”
เถียนซีหัวเราะลั่น มือทั้งสี่ตรงหน้าปัดป่ายไปมา
เจียงผิงอันคิดจากจรไปกับเฉียนฮวั่นโหรว ทว่าระฆังสีดำใบมหึมาพลันร่วงลงจากฟ้า ปกคลุมทุกผู้ไว้ทันที
เจียงผิงอันฟาดกิ่งมารสะเทือนสรวงเข้าโจม
