ชนะคู่ต่อสู้ของพวกตนออกมาได้?
เป็นไปไม่ได้หรอก!
เขารู้โจทย์ล่วงหน้า ฝึกฝนมาห้าปี กว่าจะออกมาได้ในเวลาครึ่งชั่วยาม
สองคนนี้จะไวกว่าเขาได้อย่างไร?
ขณะนั้นเอง ประมุขศาลาใหญ่ประกาศขึ้น “ชิวผิงเซิง อันดับสามแปดแต้ม”
ชิวผิงเซิงรู้สึกสมองมึนตึง การต่อสู้เข้มข้นครึ่งชั่วยามและการกระทบกระเทือนครั้งนี้ทำให้เขาทรุดกับพื้นทันที
มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?
ไฉนสองคนนี้จึงไวนัก?
“อย่ากังวลไป วิชาจำแลงเซียนจะเป็นของเจ้าแน่”
เสียงของชิวเฟิงดังขึ้นในใจชิวผิงเซิง
“ท่านพ่อ มันเกิดอะไรขึ้นกันขอรับ? ทำไมสองคนนั้นจึงไวกว่าข้า?”
ชิวผิงเซิงรับไม่ได้ที่สองบุคคลซึ่งอยู่ในขอบเขตเดียวกันแท้ ๆ แต่กลับเลิศล ้ายอดเยี่ยมกว่าเขา
ชิวเฟิงตอบว่า “สองคนนี้มีความเชื่อมั่นกล้าแกร่ง อาจจะอยู่บนเส้นทางไร้เทียมทาน หามีศัตรูใดที่กลัวเกรง จึงไร้คู่ต่อสู้ในค่ายกล”
“เจ้ามิต้องไปเทียบกับพวกเขาหรอก ยามเจ้าได้วิชาจำแลงเซียนมา เจ้าก็เดินบนเส้นทางนี้ได้”
ได้บิดาปลอบใจ แต่อารมณ์ของชิวผิงเซิงกลับยิ่งแย่
เส้นทางไร้เทียมทานเป็นความฝันของอัจฉริยะเกินนับถ้วนแต่โบราณมา มีหลายต่อหลายคนเคยลอง แต่น้อยนักจะทำสำเร็จ
คนทั้งสองนี้ยังไม่ทันได้วิชาจำแลงเซียน แต่ก็ก้าวเดินบนเส้นทางไร้เทียมทานแล้ว
ความริษยาและไม่ยินยอมอัดแน่นในใจชิวผิงเซิง
ขณะเดียวกัน ลึก ๆ ในใจก็ยังมีเสียงกระซิบอย่างยินดี
ไม่ว่าสองคนนี้จะยอดเยี่ยมแค่ไหน วิชาจำแลงเซียนก็ยังเป็นของเขา!
ผู้ฝึก
