“แย่ชะมัด ข้าเสียปราณวิญญาณไปเยอะแยะเพื่อเปิดค่ายกล คิด ไปว่าจะเป็ นจระเข้กลืนสวรรค์ เจ้าว่าเจ้าเป็ นมนุษย์ แล้วเจ้าจะไปท า อะไรในถิ่นจระเข้กลืนสวรรค์ล่ะ”
ผู้ฝึกตนชุดเขียวซึ่งควบคุมค่ายกลบ่นอุบ
หลังออกเดินทางสองเดือน เจียงผิงอันก็มาถึงถิ่นของเผ่าจระเข้ กลืนสวรรค์
มิคาดว่าพอมาถึง สิ่งแรกที่พบมิใช่จระเข้กลืนสวรรค์ แต่กลับ เป็ นมนุษย์ด้วยกัน
ในหมู่คนสิบกว่าคนนี้ มีผู้ฝึกตนขั้นต้นขอบเขตแปรเทวะผู้หนึ่ง ขณะที่คนอื่น ๆ อยู่ในขอบเขตวิญญาณแรกกาเนิด
ขณะที่เจียงผิงอันกาลังจะเหินจาก ผู้ฝึกตนหญิงขั้นต้นขอบเขต แปรเทวะก็มาขวางหน้าเขาไว้
ผู้ฝึ กตนหญิงนางนี้สวมชุดเกราะสีน้าเงิน ให้บรรยากาศ หาญกล้าองอาจ แม้ครึ่งใบหน้าจะซ่อนในหมวกเกราะสีน้าเงิน ก็ยังมิ อาจปิดบังคู่เนตรงามอันกระจ่างดุจริ้วธารได้
