“สหายเต๋า เจ้าไปผิดทางแล้ว ตรงนั้นมีเผ่าย่อยของจระเข้กลืน สวรรค์อยู่แห่งหนึ่ง”
เฉิงเซวียนกล่าวเตือน “ที่นั่นมีปีศาจขอบเขตแปรเทวะอยู่สองตน และยอดฝี มือขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิดอีกมากมาย ด้วยการ ฝึกฝนของสหายเต๋า ไปก็มีแต่ตายเปล่า”
นางเห็นได้ว่าเจียงผิงอันเป็ นผู้ฝึ กตนขอบเขตวิญญาณแรก ก าเนิด จึงเตือนด้วยหวังดี
“ขอบคุณมาก”
เจียงผิงอันกล่าวขอบคุณ เขาอยากเจอเผ่าย่อยจระเข้กลืน สวรรค์เช่นนี้อยู่พอดี
การล้างแค้นให้อาจารย์และปลุกพลังกลืนกินของอวตารจะส าเร็จ ได้ยามพบเผ่าย่อยนี้
เจียงผิงอันเดินผ่านผู้ฝึกตนหญิงในเกราะสีน้าเงิน ทะยานต่อบน เส้นทางเดิม
เมื่อเห็นเจียงผิงอันยังคงมุ่งหน้าไปต่อ เฉิงเซวียนก็ผงะไป ก่อนจะ เหินไปหยุดเจียงผิงอัน “เมื่อครู่ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ?”
บทที่ 243 ร่วมทางสัญจร
ป่าโบราณในเทือกเขาไร ้สิ้นสุดสูงตระหง่านบังนภา ภายใต้ร่มไม้ สูง ผู้ฝึกตนสิบกว่าคนล้อมผู้ฝึกตนเพียงหนึ่ง
เฉิงเซวียนกล่าวย้าวาทะเมื่อครู่
“ข้างหน้ามีเผ่าย่อยของจระเข้กลืนสวรรค์ ที่นั่นมีปีศาจขอบเขต แปรเทวะอยู่สองตน อันตรายมากนะ”
เจียงผิงอันพยักหน้า “เมื่อครู่ข้าได้ยินชัดแล้ว”
“ได้ยินแล้วท าไมจึงยังไป?” ผู้ฝึ กตนขอบเขตวิญญาณแรก กาเนิดผู้หนึ่งข้างกายเขากล่าวขึ้น
“เพราะได้ยินชัดแล้วจึงไป” เจียงผิงอันตอบ
ทุกผู้ผงะไปทันที
เข้าใจแล้วยังจะไป?
