ณ ซากโบราณมหาจักรพรรดิ ในคุกโน้มถ่วงบนดาวดวงที่สอง
หนานกงเสิน เนตรเทวะสะท้อนลักษณ์ฝึกฝนภายใต้แรงโน้มถ่วง มากกว่าผู้อื่นห้าเท่าตัว
ร่างของเขาชุ่มเหงื่อ หนานกงเสินกัดฟันอดทน ดวงตาสีทอง เปี่ยมความไม่เต็มใจ
“เจียงผิงอัน ข้าจะก้าวข้ามเจ้าให้ได้!”
แรงโน้มถ่วงในคุกโน้มถ่วงเองก็น่ากลัวพอแล้ว แต่เพื่อเอาชนะ เจียงผิงอัน เขาจึงทวีมันห้าเท่า
เขาเชื่อว่าขอเพียงตั้งใจ ก็จะก้าวข้ามเจียงผิงอันได้แน่นอน!
นอกลานประลองยุทธ ์มีอัสนีเลื่อนลั่น หนึ่งเสียงสตรีกราดเกรี้ยว ค ารน
“เจ้าท่อนไม้ตัวเหม็น! ไปตายซะ!”
เมิ่งจิงระเบิดอัสนีฟาดร่างอัจฉริยะห้าคนตรงหน้านางสู่เวหา
อัจฉริยะขอบเขตวิญญาณแรกกาเนิดคนอื่น ๆ เห็นสภาพชวน สะพรึงของเมิ่งจิงแล้วเงียบกริบ
สตรีผู้นี้น่ากลัวยิ่งนัก นางเหมือนทะเลาะอะไรกับเจียงผิงอันมา สามปีมานี้ นางไล่เล่นงานอัจฉริยะทั้งหลายระบายอารมณ์มาตลอด
ฤทธิ์อัสนีชวนสะพรึงหลากไหลตามโทสะของนาง ไร ้ผู้ใดหยุดยั้ง ได้
อัจฉริยะทั้งหลายเคืองแค้นเจียงผิงอันเข้าไส้กันแล้ว
พวกเขาเฝ้ ารอยามเจียงผิงอันถูกเมิ่งจิงไล่เล่นงานในภายหน้า อย่างยิ่ง
สตรีผู้นี้หัวฟัดหัวเหวี่ยงมาหลายปี พบกันใหม่ภายหน้า มีเรื่อง น่าดูชมให้พินิจแน่นอน
แต่ว่าไป เจียงผิงอันหายไปไหนกัน มิได้เห็นมาสามปีแล้ว
เมิ่งจิงสบถสาบาน ก่อนจะหันมองอัจฉริยะรอบกาย “หนนี้ข้าจะสู้ สิบคน!”
