“ขอบคุณผู้อาวุโส”
เจียงผิงอันเช็ดเลือดจากปาก บาดแผลแค่นี้เล็กน้อย เขาใช ้ ‘ทวีคูณอนันต์’ เยียวยาก็หายแล้ว
เรื่องสาคัญคือบรรลุความสามารถใหม่ต่างหาก
“พลังกายของเจ้ามากกว่าสองปี ก่อนหลายเท่าตัว ดาเนินขั้น ต่อไปได้ หากส าเร็จก็ไปต่อ แต่หากไม่ เจ้าก็ต้องปล่อยวาง”
เฉียนฮวั่นโหรวนาก้อนกรวดเล็กเท่าเมล็ดข้าวสีดาก้อนหนึ่งส่ง ให้เจียงผิงอัน
“นี่คือหนึ่งบรรพตที่ข้าบีบอัด เจ้าลองผสานมันสู่ชีพจรของเจ้า ก่อนว่าได้หรือไม่”
เจียงผิงอันรับก้อนกรวดเล็กเท่าเมล็ดข้าวสีดามา ทันทีที่กรวด ก้อนนั้นมาอยู่ในมือ มือของเขาก็ถ่วงลงเล็กน้อย
ทว่า ด้วยพละก าลังในขอบเขตผนึกวิญญาณ การลากภูเขาสัก ลูกมิใช่ปัญหาใหญ่เลย
เจียงผิงอันนั่งลงปรับสภาพตนเองบนพื้น ก่อนจะสูบ ‘บรรพต’ ขนาดเท่าเมล็ดข้าวนี้เข้าสู่ชีพจรในฝ่ามือเขา
เปรี้ยง!
ปราณในชีพจรที่ฝ่ ามือของเจียงผิงอันเกินทานทน มันระเบิด ออกเผยกระดูกขาวโพลนทันใด
กรวดเม็ดนั้นเหมือนเป็ นหยดน้าร่วงลงหม้อน้ามันเดือด ยามสอง สสารประสบ ก็ระเบิดทันที
คิ้วเรียวของเฉียนฮวั่นโหรวขมวดแน่น ความเข้ากันได้วิบัติยิ่ง
นางคิดไปว่าชีพจรของเจียงผิงอันนั้นพิเศษ และสามารถผสาน วัตถุอัดแน่นสู่ชีพจร สร ้างร่างเทวะจากอีกฝ่ายได้
มิคาดว่าความเข้ากันได้จะดิ่งเหวเพียงนี้
หากปฏิกิริยาต่อต้านไม่รุนแรงดังเห็น ก็ยังทดลองต่อได้ แต่เมื่อ เป็ นเช่นนี้ ก็ไม่ต้องลองต่อไปแล้ว
