“ไสหัวไป ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาเห็นใจ!”
เยี่ยอู๋ฉิงรู ้ว่าเหตุใดเจียงผิงอันจึงมาช่วยตน อีกฝ่ ายเห็นใจใน ความทุกข์ทนของเขา แต่เขาไม่อยากให้มีคนมาเห็นใจในเรื่องพรรค์ นี้ มันมีแต่จะถ่วงรั้งเป็ นภาระ กระทบยามพัฒนาความแข็งแกร่ง
เจียงผิงอันนาโอสถเยียวยาบาดแผลออกมายัดเข้าปากเยี่ยอู๋ฉิงอ ย่างไม่รออีกฝ่ายไหวตัว แล้วส่งออกจากอาคมด้วยพลังจิต
หลังเสร็จสิ้นทุกอย่าง เขาก็ไม่สนใจเยี่ยอู๋ฉิงอีก
เหตุที่เขาช่วยอีกฝ่ ายก็เพราะบังเอิญพบกัน มันเป็ นเรื่องง่าย ๆ ที่ ไม่กระทบตัวเขามากเท่าไหร่
เยี่ยอู๋ฉิงคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้น บาดแผลในกายปิดลง ดวงตา มองเจียงผิงอันในอาคม ใบหน้าปรากฏโทสะ ความคับแค้นและไม่ เต็มใจ……
เมื่อกาลผ่าน อารมณ์ทั้งหมดนี้ก็เลือนสู่ความเฉยชา กล้ามเนื้อที่ เกร็งตึงผ่อนตัว
