เยี่ยอู๋ฉิงลุกขึ้น พินิจเจียงผิงอันอย่างลึกล้า จาใบหน้านั้นไว้ แล้ว ลากสังขารแหว่งวิ่นของตนหันกายจากไป
ในโลกอันมืดดาของเขา หนึ่งแสงสว่างฉายขึ้น…
หลู่คุนหรี่ตาลง จ้องมองเจียงผิงอันตรง ๆ “ผู้สอดรู ้มักไม่จบดี รู ้ หรือไม่ว่าข้าเป็ นใคร?”
เจียงผิงอันมองอีกฝ่ ายอย่างสุขุม กล่าวเบา ๆ ว่า “ข้าไม่รู้ว่าเจ้า เป็ นใคร แต่ผู้เที่ยวประกาศหัวนอนปลายเท้ายามออกสัญจรเช่นเจ้า ทาสานักเบื้องหลังงามหน้าไม่น้อย”
หลู่คุนพูดไม่ออก
หากองค์รัชทายาททราบว่าเขาเที่ยวเอานามอีกฝ่ ายไป โพนทะนา คงด่าเขาหูชาตายแน่แท้
ขณะที่หลู่คุนกาลังอยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หนึ่งเสียง ตะโกนอันนุ่มนวลหยอกเย้าก็สนั่นขึ้นบนท้องฟ้ า ทาให้ปวงชนสะดุ้ง โหยง
