ผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ซึ่งพินิจศึกในอาคมอื่นเองก็ปรี่มาที่นี่
หลู่คุนฟื้นจากความตะลึง หัวเราะหยันชอบอกชอบใจ “ฮ่า ๆ เจียงผิงอัน ศัตรูเจ้าเยอะเพียงนี้ ข้าจะพูดอะไรได้ หากเจ้าแส่ไม่เข้า เรื่อง ปัญหาก็จะเกิดแน่แท้!”
หลู่คุนรู ้ว่าตนเอาชนะเจียงผิงอันมิได้ แต่ร่างเซียนอัสนีจาก ตระกูลเหลยโบราณผู้นี้สั่งสอนอีกฝ่ายได้แน่
เมิ่งจิงในขณะนี้มีพลังต่อสู้อันดับหนึ่ง เสมอกับอันดับสอง
คนเช่นนี้ลงมือเอง เจียงผิงอันน่วมแน่!
“ข้าไม่สู้กับเจ้าหรอก จดจาความแข็งแกร่งเจ้าไว้ล่ะ เดี๋ยว ภายหลังก็อาจพิการแล้ว”
หลู่คุนเหินจากอาคมยิ้ม ๆ สองมือกอดอก รอชมเรื่องสนุกอยู่ ข้างนอก
“เจียงผิงอัน! พร้อมรับความตายแล้วหรือยัง?”
เมิ่งจิงแยกเขี้ยวขาว อัสนีวาบไหวสู่เวหา แรงกดดันอันตรายกด ทับยากหายใจ เป็ นภาพอัศจรรย์ยิ่ง
เหล่าผู้ชมกลั้นใจจ้องสมรภูมิอย่างไม่วางตา
ร่างเซียนอัสนีจากตระกูลเหลยโบราณกับเจียงผิงอันผู้พิชิต จระเข้กลืนสวรรค์ ผู้ใดจะแข็งแกร่งกว่ากัน?
ศึกนี้อาจเลื่อนลั่นไปทั่วแดนบูรพาก็เป็ นได้
น่าตื่นเต้นจริง ๆ
ความเย็นชาหายไปจากใบหน้าของเจียงผิงอัน ดวงตามอง มายังเมิ่งจิงอย่างอ่อนโยน
แม่หนูนี่เติบใหญ่แล้ว รูปกายเพรียวสูง เปี่ยมความบริสุทธิ์และ ก าลังวังชา
“เจียงผิงอัน! ตายซะ!”
เมิ่งจิงกัดฟัน เรียวขางามสาวเข้ามา ออกหมัดน้อยสีชมพูเข้าใส่ อกของเจียงผิงอัน
