“หวายหยา~”
แล้วเมิ่งจิงก็กรีดร ้องอย่างสุดเสแสร ้ง ทรุดฮวบลงกับพื้น เหวี่ยง หมัดพลางตะโกน “เจียงผิงอัน เจ้าแข็งแกร่งเกินไปแล้ว หมัดข้าแตก เลยเนี่ย อันดับหนึ่งเป็ นของเจ้าแล้ว!”
“???”
ทุกผู้ซึ่งรอดูศึกสะท้านแดนดินอยู่ต่างจังงัง เครื่องหมายคาถาม กลุ่มใหญ่เด้งขึ้นเหนือศีรษะ
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ศึกสะท้านแดนดินที่พวกเขาเฝ้ ารออยู่ล่ะ?
“เลิกงอแงแล้วลุกขึ้นเถอะ”
เจียงผิงอันแย้มยิ้ม แม่หนู นี่ อายุยี่สิบแล้ว ยังติดเล่นไม่ เปลี่ยนแปลง
“ข้าบาดเจ็บสาหัสนะ เจ้าอุ้มข้าสิ” เมิ่งจิงนอนราบไม่ขยับบนพื้น ซนเสียยิ่งกว่าน้องหู่นิวอีก
เจียงผิงอันใช ้พลังจิตยกร่างของอีกฝ่ายขึ้น
เมิ่งจิงเบ้ปากอย่างไม่ชอบใจทันที “ข้าบอกให้เจ้าอุ้มข้าไง!”
นางเดือดดาลจนเด้งตัวเข้าใส่เจียงผิงอัน อ้าปากกัดไหล่อีกฝ่ าย จมเขี้ยว
“อ๊าย~ ฟันข้า! เจ้าท่อนไม้ตัวเหม็น ทาไมตัวแข็งแบบนี้ล่ะ!”
ดวงตาของเมิ่งจิงรื้นน้า รู ้สึกเหมือนฟันจะหลุดจากเหงือกชอบ กล
จากท่าทีของทั้งสอง ผู้ฝึกตนมากมายที่เร่งรุดมาชมศึกล้วนหน้า คล้าดา
“ศึกใหญ่ล่ะ? สองคนนั้นทาอะไรอยู่? จีบกันอยู่หรือ?”
“หลอกกันเกินไปแล้ว! ตรงปกตรงไหนก่อน!”
