“มีโอกาสชนะ ขอเพียงยืดเวลาได้ อาศัยปราณแข็งแกร่งที่สั่งสม ไว้ในกาย แต่……”
เหลยหลานเบนประเด็น “หนานกงเสินมีวรยุทธ ์จู่โจมทรงพลัง มากมาย ยามวิชาของเจียงผิงอันถูกลอกเลียน หนานกงเสินจะเลิก เยิ่นเย้อจบศึก”
เมิ่งจิงเม้มปาก “พรสวรรค์สะท้อนลักษณ์นี่น่าราคาญจริง ๆ วร ยุทธ ์ที่ข้าฝึกแทบตายโดนลอกไปเยอะทีเดียว”
พรสวรรค์เช่นนี้คือการล้อเล่นกับจิตใจคนอย่างจงใจ
วรยุทธ ์ที่ฝึกมาแทบตายกว่าจะบรรลุถูกคู่ต่อสู้เอามาใช ้พิชิตตน ผู้ใดก็ไม่สบายใจทั้งสิ้น
“เจ้าท่อนไม้! จบศึกในสองชั่วยามให้ได้นะ! มิเช่นนั้นถูกลอกวร ยุทธ ์แน่!”
หลู่คุนยิ้มเย้ย จบศึกในสองชั่วยาม? คิดว่าหนานกงเสินเป็ นขยะ หรือ?
ทุกผู้กลั้นหายใจรอศึกระหว่างสองอัจฉริยะเปิดฉาก
ดวงตาสีทองของหนานกงเสินจ้องมองเจียงผิงอัน รออีกฝ่ าย แผลงวิชา
วิชานั้นคือการโคจรปราณโดยกฎพิเศษในร่างกาย แผลงเป็ น อ านาจต่าง ๆ
รูปแบบโครงสร ้างของวิชาอันทรงพลังสามารถดึงดูดกฎฟ้ าดิน ได้
ต่างวิชาต่างรูปแบบ ยิ่งแข็งแกร่ง รูปแบบยิ่งซับซ ้อน
และดวงตาของหนานกงเสินก็มองทะลุรูปแบบวรยุทธ ์ในกายคน อื่น ลอกเลียนสู่ร่างของตนได้
เพราะพรสวรรค์นี้ เขาจึงสามารถใช ้วิชากฎเกณฑ์ใดก็ได้ ไม่ จาเป็ นต้องทาความเข้าใจกฎเกณฑ์ฟ้ าดิน ผิดปกติอย่างยิ่ง
“มาสิ ให้เจ้าลงมือก่อนเลย”
หนานกงเสินอยากลอกวิชาเทียมเทพสงครามกับหมัดอู๋จี๋ของ เจียงผิงอันเต็มแก่แล้ว
