เมิ่งจิงได้ยินเช่นนี้ก็แสนปรีดา “มิคาดว่าเจ้าท่อนไม้จะมี ความสามารถเช่นนี้ สักวันข้าต้องไปเรียนบ้าง!”
นางก็คิดเช่นกันว่าเจียงผิงอันไปส าเร็จวิชาพิเศษบางอย่างมา
สีหน้าของเหลยหลานเคร่งขรึม “อย่าด่วนดีใจ แม้หนานกงเสิน จะลอกวรยุทธ ์เจียงผิงอันมิได้ เขาก็ลอกวรยุทธ ์อัจฉริยะมามากมาย มิได้อ่อนแอหรอกนะ”
หนานกงเสินคู่ควรเป็ นอัจฉริยะ หลังตกใจเพียงครู่เดียว เขาก็ ปรับสติได้อย่างรวดเร็ว
“ข้าลอกวิชาเจ้าไม่ได้แล้วเช่นไร ข้าลอกวิชาแข็งแกร่งมาเกือบ ร ้อย อย่างไรก็ชนะเจ้าได้อยู่ดี!”
หนานกงเสินเร่งปราณในกาย เตรียมพร ้อมโจมตี
“จะใช ้วิชาอัสนีล่ะสิ?” เจียงผิงอันกล่าวขึ้นกะทันหัน
หนานกงเสินร่างสะท้าน เจียงผิงอันรู ้ได้อย่างไรว่าเขาจะใช ้วิชา ใด?
