มิใช่เพราะการปรากฏของวิญญาณศึก แต่เพราะเจียงผิงอันระบุ ได้ว่าหนานกงเสินคิดใช ้วิชาใดหลายหนแล้ว!
“นี่… มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“เหตุใดเจียงผิงอันจึงรู ้ล่วงหน้าว่าหนานกงเสินคิดใช ้วิชาใด?”
“หรือเจียงผิงอันมองเห็นอนาคตได้?”
จะใช ้วิชาใด มีเพียงเจ้าตัวที่ทราบได้ แต่เจียงผิงอันกลับทานาย ได้ล่วงหน้า!
หากคาดเดาล่วงหน้า และหลีกเลี่ยงได้ จะสู้ได้อย่างไร?
แต่เหตุใดกัน?
กระทั่งสัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งหลายซึ่งพินิจศึกอยู่ยังมึนงงตื่นตะลึง
เมิ่งจิงอ้าปากหวอ นางก็ไม่รู ้ว่าเจียงผิงอันมีความสามารถนี้
หลู่คุนตะลึงงันไปแล้ว
หนานกงเสินผู้ถูกตบกระเด็นไปถ่มโลหิตออกจากปาก ม่านตาสี ทองสั่นไหว “เป็ นไปไม่ได้ เป็ นไปไม่ได้เด็ดขาด”
แค่เขาลอกวรยุทธ ์อีกฝ่ ายมิได้ก็พอแล้ว เหตุใดเจียงผิงอันจึงยัง เห็นอีกว่าเขาจะใช ้วิชาอะไร?
เจียงผิงอันกล่าวกับหนานกงเสินอย่างเยือกเย็น “แค่นี้หรือ?”
ร่างของหนานกงเสินสะท้าน เขาหยิ่งทะนงศักดิ์ศรี ลอกเลียน หมื่นกฎเกณฑ์ เป็ นผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดในหมู่ผู้ฝึ กตนขอบเขต วิญญาณแรกก าเนิดแห่งแดนบูรพา ทว่ากลับต้องทุลักทุเลเพียงนี้……
“ไม่สิ เจ้าก าลังท าลายดวงจิตแห่งเต๋าของข้า!”
หนานกงเสินตระหนักทันทีว่าเจียงผิงอันก าลังเปิ ดสงคราม ประสาท
“ต่อให้เจ้ารู ้แล้วเช่นไร ลอกวิชาเจ้ามิได้แล้วเช่นไร! ข้ายัง ช านาญวรยุทธ ์อีกมากมาย!”
หนานกงเสินปรับสติ ใช ้วิชาอัสนีของตระกูลเหลยโบราณจู่โจม เจียงผิงอัน
