“เป็ นไปไม่ได้! เป็ นไปไม่ได้เด็ดขาด!” หนานกงเสินเร่งปราณ เตรียมโจมตี
ขณะที่เขากาลังจะลงมือ เจียงผิงอันก็กล่าวว่า “วิชาธาตุลม ลูกไม้เช่นนี้ผู้ฝึ กตนเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์เคยใช ้ ไม่ได้ผลกับข้า หรอก”
ม่านตาของหนานกงเสินหดตัว ถูกมองออกอีกแล้ว!
พายุหมุนหลายลูกปรากฏขึ้นโถมทะลวงในฟ้ าดิน กวาดกระหน่า เข้าใส่เจียงผิงอัน
เจียงผิงอันยกมือขึ้นโบก อานาจทรงพลังเร่งวายุรุนแรงยิ่งกว่า ทลายพายุหมุนเหล่านั้นท่ามกลางฝุ่นศิลาปลิวกระเด็น
“ลอบโจมตีไปก็ไร ้ประโยชน์”
เจียงผิงอันยกหมัดรับการลอบโจมตีของหนานกงเสินที่ย่อง ประชิดเข้ามา
หมัดของทั้งสองประสานกลางอากาศ แรงกระแทกบ้าคลั่งสะท้าน ไปทั่วฟ้ าดิน
“เจ้าคิดใช ้เพลิงเทวะวิหคอมตะ? ดูเหมือนเจ้าจะเคยประมือ กับอวิ๋นหวงมาก่อน แต่มันไม่ได้ผลกับข้าหรอกนะ”
เจียงผิงอันประจักษ์วิชาที่หนานกงเสินกาลังจะใช ้ และกล่าว ขึ้นมาอีกครั้ง
เวลาต่อมา เพลิงวิหคอมตะก็แผ่ปกคลุมร่างของเจียงผิงอัน
ม่านตาของเจียงผิงอันเรืองประกายสีทองหนึ่งหน แล้ววิญญาณ ศึกสีทองสูงสามสิบกว่าจั้งก็ปรากฏขึ้น
วิญ ญ า ณ ศึก อัน ท ร ง พ ลัง ท ล า ย เ พ ลิง เ ท ว ะ วิห ค อ ม ต ะ ขณะเดียวกันก็ตบร่างหนานกงเสินปลิวไป
เจียงผิงอันเปรียบเยี่ยงผู้ยิ่งใหญ่ ยืนยงท่ามกลางฟ้ าดิน
ปวงชนต่างตะลึงอึ้ง
