หนานกงเสินผ่อนลมหายใจยาว เขารู ้ว่าศึกนี้ท่าไม่ดีแล้ว หาก เป็ นเช่นนี้ต่อไป ผู้พ่ายก็มิน่าพ้นตนเอง
เช่นนี้ สู้ตัดสินกันไปให้เด็ดขาดเลยดีกว่า
หนานกงเสินเร่งปราณในกาย ออกวิชาใหม่อย่างสุดก าลัง
วิชานี้มิใช่สิ่งที่เขาลอกมา แต่เป็ นวิชาลับสูงสุดของราชวงศ์ ต้าเฉียน ‘อวตารเทพพฤกษา’
หนานกงเสินยกมือขึ้น กฎเกณฑ์แห่งไม้อันลึกลับเรืองขึ้นบน กาย อักขระเทพพริบพราย
ร่างของเขาแยกจากกัน ปรากฏหนึ่งอวตารซึ่งเหมือนกันไม่ ผิดเพี้ยน
เหลยหลานรีบถ่ายทอดกระแสปราณบอกเจียงผิงอัน “ระวังด้วย นี่คือ ‘อวตารเทพพฤกษา’ ของต้าเฉียน! สามารถแบ่งปราณสู่อวตาร ท าให้ร่างอวตารมีอ านาจเดียวกับร่างจริง!”
“แตกต่างจาก ‘ร่างเต๋า’ ของต้าเซี่ย อวตารนี้ตายไปก็ไม่กระทบ ร่างจริง”
“ ‘อวตารเทพพฤกษา’ ไม่มีขีดจ ากัดจ านวน ตามทฤษฎีแล้วจะ แยกกี่ร่างก็ได้ไม่จบสิ้น!”
ยามเหลยหลานถ่ายทอดวจีอธิบาย อวตารของหนานกงเสินก็ แยกเป็ นแปดร่างแล้ว!
เมื่อนับร่างจริงด้วยก็รวมทั้งสิ้นเก้าร่าง!
“ขอดูหน่อยเถอะว่าเจ้าแข็งแกร่งเพียงไรกันแน่!”
หนานกงเสินทั้งเก้าแผดเสียงประสาน ใช ้เก้าสุดยอดวิชาอัน แตกต่างจู่โจมใส่เจียงผิงอัน
ประกายแสงกฎเกณฑ์เรืองรองทั่วฟ้ าดิน ทะลวงชั้นเมฆา แผลง อานาจชวนสะพรึงเช่นระลอกคลื่น กวาดไปทั่วแดนดิน
ผู้ฝึกตนนอกอาคมอ้าปากหวอ
“นี่คือวิชาลับสุดยอดของต้าเฉียน ‘อวตารเทพพฤกษา’ หรือ?”
“หนานกงเสินจะทุ่มสุดก าลังแล้ว!”
