เหลยหลานกางโล่ปราณของยอดฝี มือขอบเขตแปรเทวะ ปก คลุมร่างของเจียงผิงอันและเมิ่งจิงไว้
“ขอบคุณท่านป้ าหลานที่แสดงน้าใจ แต่ขอข้าเหินไปเองขอรับ”
เจียงผิงอันเดินออกจากโล่ปราณ
เหลยหลานชาเลืองเจียงผิงอัน “ยามนี้มิใช่เวลาทาตัวอวดเก่งต่อ หน้าสาวน้อยนะ”
นางคิดไปว่าเจียงผิงอันอยากอวดความสามารถต่อหน้าบุตรีนาง จึงมิยอมให้นางช่วยเหลือ
“ท่านป้ าหลานเข้าใจผิดแล้ว ข้าแค่อยากสัมผัสกฎแห่งแรงโน้ม ถ่วงที่นี่ให้ละเอียดขึ้นเท่านั้นขอรับ” เจียงผิงอันตอบ
“พอแล้ว คนกันเองทั้งนั้น อย่าเสแสร ้งต่อไปเลย”
เหลยหลานหารู ้ไม่ว่าเจียงผิงอันมีพรสวรรค์โน้มถ่วง และคิดไป ว่าเจียงผิงอันแค่รักษาหน้าตน
“จริง ๆ นะขอรับ”
เจียงผิงอันปลดปล่อยกฎแห่งแรงโน้มถ่วงในกายออกมา แม้ ระดับของมันจะไม่สูง แต่ก็เป็ นกฎแห่งแรงโน้มถ่วงจริง ๆ
เหลยหลานนิ่งไป
นางมิคาดว่าเจียงผิงอันจะบรรลุกฎแห่งแรงโน้มถ่วง
การบรรลุกฎจ านงสัประยุทธ ์ กฎแห่งก าลัง และกฎเกณฑ์แห่งไม้ ได้นับว่าแข็งแกร่งพอแล้ว มิคาดเลยว่าจะยังมีกฎเกณฑ์ที่สี่!
เจ้าเด็กน้อยนี่ยังมีไพ่ตายอีกเพียงไร?
เหลยหลานเตือนขึ้นในฐานะผู้อาบน้าร ้อนมาก่อน “ทิ้งกฎเกณฑ์ นี้เถอะ มันถ่วงเวลาฝึกฝนของเจ้าเปล่า ๆ”
“แม้ยามนี้ ยิ่งบรรลุกฎเกณฑ์มาก ภายหน้ายิ่งแข็งแกร่งก็เถอะ แต่ยิ่งกฎเกณฑ์ระดับสูงขึ้น เป็ นเคล็ดพลัง เขตแดน มหาเต๋า… แต่ละ แขนงล้วนต้องใช ้เวลาทาความเข้าใจเป็ นหมื่น ๆ ปี”
