เจียงผิงอันยิ้มอย่างหาได้ยาก “ไม่เป็ นไรหรอก”
แม้เหลยหลานจะมิได้สุภาพกับเขา แต่นี่ก็ทาให้เจียงผิงอันรู ้สึก ผ่อนคลายยิ่ง
ยามบุคคลเผชิญหน้า ยิ่งสุภาพเกรงใจ ยิ่งห่างเหินต่อกัน
กฎแห่งแรงโน้มถ่วงปกคลุมทั่วทั้งดวงดาว สกัดการเดินปราณ ของเจียงผิงอัน
เมื่อเห็นฤทธิ์แรงโน้มถ่วงนี้ เจียงผิงอันก็ยิ่งตั้งมั่นจะบรรลุ พรสวรรค์นี้ยิ่งกว่าเก่า
เหลยหลานพาเจียงผิงอันและเมิ่งจิงมาที่ประตูโถงใหญ่แห่งหนึ่ง
โถงนั้นเป็ นสีดาสนิท ให้บรรยากาศกดดันอย่างรุนแรง
ที่หน้าโถงหลัก ผู้ฝึ กตนขอบเขตสร ้างรากฐานและจินตาน มากมายก าลังฝึกฝน
กระทั่งเจียงผิงอันยังสัมผัสแรงกดดันได้ นับประสาอะไรกับผู้ฝึก ตนระดับต่าเหล่านี้
คนเหล่านี้ล้วนเป็ นอัจฉริยะที่ผ่านการเลือกเฟ้ น มาฝึ กฝน ร่างกายกันที่นี่
หากเคลื่อนไหวที่นี่ได้อย่างอิสระ ยามออกจากคุกโน้มถ่วงก็จะ แข็งแกร่งขึ้นแน่นอน
ตรงหน้าประตู ชายชราผมขาวผู้หนึ่งนั่งที่โต๊ะ เสวนากับอัจฉริยะ ผู้หนึ่ง
“หนึ่งการประชันย่อยทุกห้าปี หนึ่งการประชันใหญ่ในสิบปี สามสิบปี จากนี้ เราต้องไปยังแนวป้ องกันที่ทะเลบูรพาเพื่อรักษา ดินแดน ออกศึกทัพหน้าเป็ นเวลาร ้อยปี จะรับเงื่อนไขเหล่านี้หรือไม่”
ได้ยินเช่นนี้ อัจฉริยะผู้มาลงนามถามขึ้นเฉียบพลัน “ผู้อาวุโส ข้างนอกลือกันว่าอัตราการตายที่ทัพหน้าทะเลบูรพาคือเจ็ดในสิบ เรื่องนี้จริงหรือไม่ขอรับ?”
“ไม่จริง” ชายชราตอบ
