บทที่ 228 สตรีผู้เข้าใจยากยิ่งกว่ากฎเกณฑ์
เหลยหลานปิดหน้า โมโหเจียนอกแตกตาย
ผู้อาวุโสตระกูลเหลยโบราณของพวกนางเป็ นสุดยอดฝีมือ ไม่ว่า จะมีอัจฉริยะกราบกรานขอร่าเรียนมากเพียงไรก็ไร ้โอกาส
ยามนี้เมื่อผู้อาวุโสเสนอชี้แนะเอง เจียงผิงอันกลับปฏิเสธ!
ผู้อาวุโสห้าก็โมโหเคราเกือบส่าย
“กฎแห่งแรงโน้มถ่วงบ้าบออะไร มีผู้ฝึ กตนสักกี่คนกันจะบรรลุ จุดสูงสุดได้โดยท าความเข้าใจกฎแห่งแรงโน้มถ่วง? นี่เจ้าโง่หรือไร?”
ยามเขาแผดเสียง เหล่าอัจฉริยะซึ่งฝึกฝนอยู่ไม่ห่างกันนักต่าง สะดุ้งโหยงรีบกระเถิบหนี ก่อนจะชาเลืองมาที่เจียงผิงอันอย่างเห็นใจ
เจ้าโง่นี่ทาให้ยอดฝีมือมีโทสะเสียได้ เขาจบเห่แล้ว
ขณะที่เจียงผิงอันกาลังจะเอ่ย หนึ่งบุคคลก็พลันปรากฏตัว
เมื่อเห็นผู้มาใหม่ เจียงผิงอันก็ผงะไปเล็กน้อย
นี่มิใช่ยอดฝีมือจากราชวงศ์ต้าเฉียนที่ออกมาช่วยหนานกงเสิน ก่อนหน้านี้หรือ?
สตรีผู้นี้สวมอาภรณ์โบราณ เรือนผมยาวสยาย ใบหน้างดงามดู ราวสลักจากศิลา ไร ้คลื่นอารมณ์ใด ๆ
“เหลยซื่อชิง เจ้าดูแคลนกฎแห่งแรงโน้มถ่วงหรือ?”
ยามเหลยซื่อชิงเห็นนาง สีหน้าของเขาพลันแปรเปลี่ยน เหตุใด สตรีผู้นี้จึงมาด้วย?
“ข้ามิได้ดูแคลนกฎแห่งแรงโน้มถ่วง แค่พูดความจริงว่ากฎแห่ง แรงโน้มถ่วงมิได้แข็งแกร่งในศึกเท่านั้น”
“สู้กันสักตั้งสิ” เฉียนฮวั่นโหรวห่างเหินเย็นชา
“อะแฮ่ม ข้ายังต้องทาหน้าที่ลงนาม มิอาจสู้ได้”
