อาภรณ์เขียวเข้มของชายผู้นั้นพลิ้วแผ่วตามลม ดุจหมอกยาม เช ้าท่ามกลางขุนเขายามวสันต์ ใบหน้าคมเข้มเช่นรูปสลัก คู่เนตรสี นิลลึกลับเรืองรอง
เขามิได้ซ่อนปราณในกายเลยสักนิด กฎเกณฑ์แผ่วพลิ้วซ ้าย ขวา โอบล้อมด้วยหมอกศักดิ์สิทธิ์เช่นเทพเซียน
เซี่ยชิงชาเลืองชายผู้นั้น “เคล็ดวิชาเผ่าวิหคอมตะ จะได้มาง่าย ๆ ได้อย่างไร กระทั่งหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลยังไม่มีเลย”
แน่นอน นางรู ้ว่าร่างเทวะวิหคอมตะของอวิ๋นหวงยังมิอาจใช ้ อ านาจแท้จริงออกมาได้
หนึ่งในจุดประสงค์ในการส่งอวิ๋นหวงสู่หอตาราเทียนเต้าก็เพื่อให้ นางหาเคล็ดวิชาเผ่าวิหคอมตะนี่แหละ
เหลียงเซียวหงพินิจใบหน้างามตรงหน้าอย่างชื่นชม กล่าวขึ้นว่า
“บรรพชนแดนศักดิ์สิทธิ์ของข้ากับเผ่าวิหคอมตะรู ้จักกัน หาก เจ้าแต่งงานกับข้า ข้าก็วอนบรรพชนให้ไปขอเคล็ดวิชากับเผ่าวิหค อมตะได้นะ”
