บทที่ 183 กิ่งมาร
ร่างจริงของเจียงผิงอันศึกษากฎเกณฑ์
ขณะที่อวตารอยู่ในถุงเก็บสัตว์ภูต ศึกษาสมบัติสองชิ้นที่เพิ่งได้ รับมา
แมลงสูบโลหิตเก้าวังเวงหนึ่งตัว และกิ่งไม้สีทองขนาดหนึ่งนิ้วมือ
สองมือของเจียงผิงอันประกบกัน ใช ้แรงทั้งหมดที่มาจึงพอยกกิ่ง ไม้ขึ้นได้
“นี่มันสมบัติอะไรกัน? หนักชะมัดเลย”
เจียงผิงอันลอบเดาะลิ้น ตราจิตสัมผัสบนกิ่งไม้
ทันใดนั้น ความรู ้สึกรุนแรง จิตฆ่าฟัน และความโลภก็หลากเข้า สู่หัวใจ
หากเป็ นคนทั่วไปมาเผชิญอารมณ์ด้านลบเฉียบพลันเช่นนี้ หาก มิเสียสติก็คงร่วงหล่นสู่วิถีมารไปแล้ว
โชคยังดี เจียงผิงอันเคยขัดเกลาวิญญาณในถ้าคูหามารมาก่อน จึงสามารถควบคุมอารมณ์ด้านลบเหล่านี้ได้ในช่วงกาลอันสั้นได้
ยามจิตสัมผัสสลักเสร็จสิ้น เจียงผิงอันก็เกิดการเชื่อมต่อกับกิ่ง ไม้สีทอง
ในที่สุดเขาก็ทราบวิธีใช ้สมบัตินี้
ทันทีที่จิตสัมผัสขยับเคลื่อน กิ่งไม้น้อยก็ขยายขนาดแล้วร่วง กระแทกพื้นเสียงสนั่น ถุงเก็บสัตว์ภูตสะท้านสองสามหน เกือบทะลุ ขาด!
กิ่งไม้นี้เป็ นสีทอง สลักอักขระหนาแน่นละเมียดละไม พื้นผิวฉาบ เคลือบปราณมารด าสนิท อ านาจดุดันอหังการแผ่ซ่านออกมา
เจียงผิงอันคาดเดาว่า พลังกายของเขาน่าจะเหวี่ยงกิ่งไม้นี้ได้ อย่างมากก็สองสามหน
และหากสัมผัสกิ่งไม้นี้นาน ๆ ก็อาจถูกปราณมารแทรกซึมได้
คิดถึงตรงนี้ เขาก็เก็บกิ่งไม้ไป
