ขณะที่เถิงหย่วนกาลังคิดว่าตนจะจัดการเจียงผิงอันได้ใน กระบวนท่าเดียวนั้นเอง การเคลื่อนไหวของเขาพลันชะงัก
เมื่อเห็นว่าแขนตนถูกเจียงผิงอันคว้าได้ง่าย ๆ ม่านตาของเถิงหย่ วนก็หดตัว
เขาอยากสะบัดให้หลุด แต่ก็พบว่าเรี่ยวแรงของอีกฝ่ ายมหาศาล มิอาจสลัดพ้นได้เลย
เวลาต่อมา ร่างของเขาก็ถูกเจียงผิงอันฟาดกระแทกลงพื้นเยี่ยง ซากสุนัข ศิลาปูพื้นระเบิดแหลก แดนดินสะท้านเคลื่อนเยี่ยง แผ่นดินไหว
“ในเมื่อเรามิอาจไปหอตาราเทียนเต้าได้ เช่นนั้นก็ควรทิ้ง ทรัพยากรที่ให้พวกเจ้าไว้ที่นี่”
เจียงผิงอันเหยียบลงบนหน้าของเถิงหย่วน ยกแขนซึ่งสวมแหวน เก็บของของอีกฝ่ายแล้วกระชาก ฉีกแขนของอีกฝ่ายออกทั้งเป็ น!
เลือดเนื้อ กระดูกปรากฏชัด โลหิตสาดกระจาย
แล้วเขาก็เตะอีกฝ่ายกระเด็นไปหลายร ้อยจั้ง
เจียงผิงอันโยนแขนที่ขาดไปลงถุงเก็บสัตว์ภูต เป็ นอาหารแก่ แมลงสูบโลหิตเก้าวังเวง
“ไม่…”
ขณะที่เถิงหย่วนกาลังจะแผดเสียงกรีดร ้อง อีกหนึ่งเสียงกรีดร ้อง ที่โหยหวนยิ่งกว่าเขาพลันดังจากเบื้องหลัง
เมื่อได้ยินเสียงกรีดร ้องนี้ หลายบุคคลก็หันมองตามอย่างงุนงง
แล้วพบว่าในบริเวณใกล้เคียงนั้นมีชายหนุ่มชุดเทาผู้หนึ่งปรากฏ ขึ้น
ชายหนุ่มชุดเทามองแขนข้างที่ขาดไปของเถิงหย่วนด้วยสีหน้า ใจสลาย
“นี่คือสังขารของเผ่ามนุษย์วิหคสี่ปีกเลยนะ ซากศพเผ่านี้หายาก ยิ่ง สหายเจียง เจ้าไม่รู ้จักปรานีกันเลย!”
เซี่ยหยวนเฮ่าและอวิ๋นหวงตกตะลึง คนผู้นี้เป็ นใคร?
