มาที่นี่แต่เมื่อไหร่?
พวกเขาไม่ได้รับรู ้เลย
แต่คนผู้นี้เหมือนจะรู ้จักเจียงผิงอัน
เซี่ยหยวนเฮ่าขมวดคิ้ว วังหลวงเป็ นเขตต้องห้าม คนผู้นี้เข้ามา ได้อย่างไร?
“ราชบุตรเขย เขาคือใครกัน? สหายของเจ้าหรือ?”
เจียงผิงอันส่ายหัว “อาจจะเป็ นมือสังหารก็ได้”
ครั้งสุดท้ายที่เขาพบปัวซือ คือบนเวหาเหนือวังหลวงแคว้นหลิง ไถ
ชายผู้นี้ขอซื้อซากศพร่างเทวะสุดขั้วหยางของฉู่หยางจากเขา
คนผู้นี้มีเคล็ดวิชาเร ้นกายพิเศษยิ่ง แม้ซ่อนอยู่ใกล้ ๆ ผู้อื่นก็มิ อาจสังเกต แต่เจียงผิงอันเห็นเขาแล้ว
ทันทีที่เจียงผิงอันปรากฏตัวเมื่อครู่ ปัวซือก็จ้องนิ่งที่เขา แต่ ขณะเดียวกัน เจียงผิงอันก็มองอีกฝ่ายเขม็ง
คนผู้นี้ลอบมายังวังหลวงต้องห้ามอย่างไร ้เหตุผล ทั้งยังจ้องแต่ เจียงผิงอัน หากมิใช่มือสังหาร จะเป็ นนักเดินทางได้หรือ?
เมื่อได้ยินคาว่ามือสังหาร สายตาของเซี่ยหยวนเฮ่าก็เย็นเฉียบ ปราณชวนสะพรึงหลากเล็ง
“อย่าเข้าใจผิด อย่าเข้าใจข้าผิด ข้าแค่มาเก็บศพเท่านั้น!”
ปัวซือรีบร ้อนอธิบายเจตนาตน
“ข้ารู ้เรื่องของวิหคจากหอตาราเทียนเต้าเหล่านี้เป็ นอย่างดี และรู ้ ว่าพวกนี้จะต้องยั่วโมโหสหายเจียงได้แน่ ๆ ข้าจึงมาเยือนล่วงหน้า เพื่อขอจองซากของทั้งสอง”
เจียงผิงอันจ้องมองปัวซืออย่างเฉยชา “เจ้าเชื่อว่าเหตุผลนี้ฟังขึ้น หรือ?”
“ข้าเชื่อ เพราะนี่แหละสัจธรรม” ปัวซือแย้มยิ้มสว่างไสว สุดแสน จริงใจ
