บางทีคนทั้งสองอาจบังเอิญถูกเจียงผิงอันข่มได้พอดี จึงรับมือได้ ง่าย แต่ความแข็งแกร่งของเจียงผิงอันนั้นไม่อาจสงสัยได้เลย
อวิ๋นหวงหันไปกล่าวกับเซี่ยหยวนเฮ่า “ฝ่ าบาท ขอประทานอภัย ด้วยจริง ๆ เพคะ แต่หม่อมฉันไม่อยากไปหอต าราเทียนเต้าแล้ว”
ราชวงศ์ต้าเซี่ยเป็ นผู้ช่วยนางติดต่อหอตาราเทียนเต้า ด้วยหวัง จะให้นางฝึกฝนพัฒนา กลับมารับใช ้ต้าเซี่ยในภายหน้า
แต่ยามนี้ นางไปไม่ได้แล้ว และไม่อยากไปด้วย
นางคิดไปว่านั่นคือสถานที่ฝึกฝนเซียน แต่เมื่อเห็นสภาพทูตนา ทางทั้งสอง นางก็พบว่านี่มิใช่ที่ที่นางอยากไป
“ไม่เป็ นไรหรอก พวกเจ้าทั้งสองมากสามารถเช่นนี้ ภายหน้าก็ เติบโตได้ แค่ช ้าเร็วเพียงไรเท่านั้น”
เซี่ยหยวนเฮ่าไม่ใส่ใจ แต่ยังโล่งใจมากด้วย
“ในเมื่อพวกเจ้าจะไม่ไปหอตาราเทียนเต้า ก็ไปซากโบราณมหา จักรพรรดิเถิด เสี่ยวชิงและชาวเราตักตวงประโยชน์ที่นั่นได้มากมาย”
เจียงผิงอันเก็บซากทั้งสอง มองปัวซือ และพลันเอ่ยปาก “เจ้ามา ที่นี่เพื่อฆ่าข้า ถูกหรือไม่?”
