เพียงพริบตา เสี่ยวไป๋ ก็วิ่งไกลหลายร ้อยจั้ง พฤกษาสองข้างทาง ไหลผ่านรวดเร็ว
“เจ้ามิได้จริงจังเลย”
หนก่อน เจียงผิงอันสังเกตชัดว่าบนร่างเสี่ยวไป๋ เจือด้วยพลัง กฎเกณฑ์ แต่หนนี้มิอาจสัมผัสได้
มันวิ่งเร็วไม่เท่ายามอยู่ในขอบเขตก่อปราณด้วยซ้า
เสี่ยวไป๋ เงยหน้าขึ้น คู่เนตรกลมโตดูใสซื่อ ราวจะบอกว่านี่ข้า จริงจังแล้วนะ
เจียงผิงอันครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะนาโอสถเทียนเสวียนสาหรับ พัฒนาพรสวรรค์ออกมาเม็ดหนึ่ง
“ขอเพียงความเร็วของเจ้าเป็ นที่พอใจของข้า โอสถนี้จะเป็ นของ เจ้า”
ดวงตาของเสี่ยวไป๋ เรืองรองเจิดจรัส
เสี่ยวไป๋ สูดหายใจสองสามเฮือก แล้วร่างกายก็เหมือนแปรเปลี่ยน อย่างมหาศาล
เสี่ยวไป๋ กระโจนตัวสูงอย่างตื่นเต้น
แม้ไม่รู ้ว่านั่นคือโอสถอะไร แต่ต้องเป็ นของดีแน่นอน
ทันใดนั้น ประกายแสงสีขาวรอบตัวเสี่ยวไป๋ พลันเรืองรอง
เจียงผิงอันสัมผัสเค้าแห่งกฎเกณฑ์ได้อีกครั้ง!
เพียงพริบตา เสี่ยวไป๋ ก็กลายเป็ นลาแสง พุ่งทะยานหมื่นจั้งใน พริบตา!
หัวใจของเจียงผิงอันเต้นระทึกรัวเร็ว
อัสนีพริบตาของเขาบรรลุขั้นสาม จึงเคลื่อนกายได้หมื่นจั้งใน พริบตา!
เสี่ยวไป๋ เป็ นเพียงสัตว์ภูตกลายพันธุ์ขอบเขตจินตาน แต่ ความเร็วบรรลุถึงขั้นนี้แล้ว!
