เสี่ยวไป๋ เป็ นสัตว์ภูตกลายพันธุ์เช่นไรกันแน่?
เหตุใดจึงน่ากลัวเพียงนี้?
มันมีสายเลือดพิเศษใดหรือเปล่า?
ขณะที่เขากาลังตื่นตะลึง เขาพลันสังเกตเห็นบางสิ่ง เมื่อเงยหน้า ขึ้นมองท้องนภา
เหรือศีรษะเขาปรากฏแสงสีแดงเรืองขึ้น
อวิ๋นหวงกาลังเหินทะยาน นางสะดุ้งตกใจยามพบแสงสีขาวสาย หนึ่งปรากฏขึ้นเฉียบพลันเบื้องใต้
และพบสัตว์ภูตงดงามสีขาวตัวหนึ่งสิ่งด้วยความเร็วสูง ชายผู้ หนึ่งนั่งบนหลังมัน
เมื่อสัมผัสปราณสัตว์ภูตกลายพันธุ์ตัวนี้ได้ อวิ๋นหวงก็ตกตะลึงยิ่ง นัก
“สัตว์ภูตกลายพันธุ์ขั้นปลายขอบเขตจินตาน แต่วิ่งเร็วได้เพียง นี้!”
“โลกหล้าช่างกว้างใหญ่ มีเรื่องเหลือเชื่อมากไปหมด ผู้ฝึกตน และสัตว์ภูตแข็งแกร่งเกินคณา อยู่ในโลกหล้า ต้องระวังตัว”
อวิ๋นหวงเตือนตัวเองในใจ รีบเปลี่ยนทิศเหินบิน มิขนานไปกับ แสงสีขาวนี้
สัตว์ภูตกลายพันธุ์แข็งแกร่งเช่นนี้ บุคคลบนหลังมันต้องไม่ ธรรมดา!
ไม่นานนัก เสี่ยวไป๋ ก็หยุดหอบหมดแรงบนยอดเขาแห่งหนึ่ง
ยามมันวิ่งสุดความเร็ว พลังของมันสูบหายรวดเร็วยิ่ง เพราะครู่ เดียวก็สิ้นพลังหมดกาย
มันไม่ชอบวิ่ง เหนื่อยเหลือเกิน
มันชอบอ่านนิทานเรื่องเล่ามากกว่า
หากมิใช่เพราะมีโอสถล่อใจ มันคงไม่ทุ่มสุดกาลังเช่นนี้
