เสี่ยวไป๋ เงยหน้าจ้องโอสถเทียนเสวียนด้วยคู่เนตรกลมโต สุด แสนโหยหา
เจียงผิงอันสงบความตกใจ ส่งโอสถเทียนเสวียนเข้าปากเสี่ยวไป๋
เสี่ยวไป๋ แข็งแกร่งกว่าที่เขาคิด
นับแต่ยามเขาอยู่ที่อาเภอเหลียนซาน เขาก็ทราบแล้วว่าเสี่ยวไป๋ ไม่ธรรมดา
แต่มิคาดว่าเสี่ยวไป๋ จะไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้
ในที่สุดเจียงผิงอันก็ทราบว่าเสี่ยวไป๋ บรรลุกฎเกณฑ์อะไร
กฎเกณฑ์แห่งแสง
แสงคือตัวแทนความเร็วสุดขั้ว
เป็ นความเร็วอันแข็งแกร่งสูงสุดในสุญตา!
เสี่ยวไป๋ คู่ควรได้กินโอสถเทียนเสวียนอันล้าค่า
มิเพียงให้เม็ดเดียว ภายหน้าก็ควรให้มันเพิ่มเพื่อทวีความ แข็งแกร่ง
ความเร็วในขั้นปลายขอบเขตจินตานยังเร็วเพียงนี้ ภายหน้าจะ เร็วถึงเพียงไร?
หลังกินโอสถเทียนเสวียนเข้าไป เสี่ยวไป๋ ก็รู ้สึกราวร่างถูกชาระ ล้าง สบายตัวเป็ นอย่างยิ่ง แสงหลากสีพริบพรายบนร่าง เจิดจรัสยิ่ง นัก
เจียงผิงอันผงะนิ่ง แสงนี้เจิดจรัสเกินไป โดดเด่นเหลือเกินในป่า เขา
เขารีบเก็บเสี่ยวไป๋ ไป มิให้ผู้ใดสังเกตจนเกิดปัญหา
โลกหล้ามีกฎพิเศษ ยิ่งกังวลว่าสิ่งใดจะเกิด สิ่งนั้นยิ่งมีโอกาสเกิด
สามลาแสงอันรวดเร็วสุดขั้วพุ่งเข้ามา หยุดลงที่ยอดเขา ล้อมตัว เจียงผิงอันเอาไว้
“เหตุใดแสงหลากสีเมื่อครู่จึงหายไป? ยังไม่ทันเห็นเลยว่าคือสิ่ง ใด”
