ยอดฝี มือมากมายคิดไปว่ามีใครสักคนเรียกหา ตกตะลึงจังงัง โดยถ้วนทั่ว
ในหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลสาขาเมืองเพียวเหมี่ยว ปวงชน ทั้งหลายตกใจจนตัวแข็งเกร็ง
พวกเขามองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตื่นตระหนก
หลังจากเจียงผิงอันทาลายศิลามารดา มีคนผู้หนึ่งปรากฏขึ้น ตรงหน้าเขา!
เขาเป็ นชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง มีตอหนวดเคราบนหน้า สวมชุด เกราะสีด า แผ่ปราณชวนสะพรึงเกินบรรยาย
มีคนออกมาจากศิลาได้อย่างไร!
ซ้ายังเป็ นคนเป็ น ๆ!
คนผู้นั้นลืมตาขึ้นช ้า ๆ และขณะนี้ กฎเกณฑ์ทั่วฟ้ าดินหยุด เคลื่อนไหว อานาจมหาเต๋าปกคลุมทุกบุคคล
ยอดฝี มือขอบเขตแปรเทวะ กระทั่งขอบเขตหลอมสุญตา มากมายแข็งทื่ออย่างหวาดผวา ร่างสั่นสะท้านเกินควบคุม
ชายผู้นั้นเก็บปราณเข้าสู่กาย กวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้ว น้าเสียงอันเปี่ยมเค้าแห่งกาลเวลาก็ดังออกมา
“ที่นี่ที่ไหน?”
“เรียนผู้อาวุโส ที่นี่คือหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลสาขาหนึ่งในแดน บูรพาขอรับ”
ว่านหนิงปรับอารมณ์ กุมกาปั้นคารวะ
เขามิได้พูดชื่อของต้าเซี่ยและสานักเพียวเหมี่ยว เพราะการที่อีก ฝ่ ายออกมาจากในศิลาได้ อาจมิใช่คนของยุคสมัยนี้ พูดไปก็คงไม่ เข้าใจ
“แดนบูรพา? อาจารย์ข้าอยู่ที่ใด?”
ชายผู้นั้นเริ่มขยับร่างอันแข็งทื่อ ทุกการเคลื่อนไหวแผ่กระแส พลังชวนสะท้านใจ
