เขาใช ้อ านาจในกาย เตรียมระเบิดตัวเอง
เจียงผิงอันฟาดมือหยุดการท าลายตัวเองของอีกฝ่ายลง
“อย่าระเบิดเรือเหาะข้า”
ยามอู๋เชียนอวิ๋นลงมือ เจียงผิงอันก็เหมารวมเรือเหาะนี้เป็ นของ เขาแล้ว
เห็นเช่นนี้ ผู้ฝึกตนขอบเขตจินตานทั้งสามข้างกันก็ตกใจจนตัว แข็งทื่อ
ผู้อาวุโสซึ่งแข็งแกร่งที่สุดในสานักขวานฟ้ าของพวกเขา ถูก โจมตีตายง่ายดายราวเป็ นแตงโม!
ประหนึ่งเป็ นความฝัน!
ขอบเขตฝึกฝนเดียวกันแท้ ๆ ไฉนจึงต่างชั้นกันเพียงนี้!
ผู้ฝึกตนขอบเขตจินตานผู้หนึ่งทุ่มสุดกาลัง คว้าขวานฟันใส่เจียง ผิงอัน
เจียงผิงอันเคลื่อนคานึง พลังจิตของเขาโอบล้อมอีกฝ่ าย บิดคอ คนผู้นั้นหัก
อีกสองคนเข่าทรุดอย่างเสียขวัญ นึกเสียใจที่มากวนอีกฝ่าย
“ผู้อาวุโส! โปรดไว้ชีวิตด้วย เราล้วนถูกผู้อาวุโสขู่เข็ญมา!”
“ใช่แล้ว เราไม่ได้อยากมารบกวนผู้อาวุโสเลย แต่เมื่อครู่เจ้านั่นยุ แยงเรา ปล่อยเราไปเถอะนะ!”
เจียงผิงอันมองคนทั้งสอง พลังจิตเขยื้อนอีกครั้ง แล้วศีรษะของ คนทั้งสองก็หมุนพลิก
คิดว่าเขาเป็ นมือใหม่ เพิ่งเข้าสู่โลกแห่งผู้ฝึกตนหรือ?
หลังจัดการกับคนเหล่านี้ เขาก็น าอาวุธวิเศษเก็บของของคน เหล่านั้นมา ก่อนจะโยนศพให้กับแมลงสูบโลหิตเก้าวังเวง
แมลงสูบโลหิตเก้าวังเวงกระพือปีกอย่างปรีดา ‘เจ้านายใจดีจัง เอาอาหารมาให้อีกแล้ว’
